Angstleven - Een terugblik - Columns van Gerrit

In maart 2022 had ik voor de eerste keer contact met Ellemieke van de Angst, Dwang en Fobie stichting. Ik vroeg me af of mijn jarenlange ervaring met angst misschien ook iets zou kunnen betekenen voor anderen. Zij was dermate enthousiast; dat persoonlijk contact snel volgde en inmiddels zijn we 4 jaar en 13 columns verder.

Een groot deel van de angsten, genoemd in mijn eerdere columns, zijn inmiddels verdwenen. Hierbij kan je denken aan treinreizen (eerste column), autoritten door tunnels en over snelwegen, inclusief files (tweede column), en een column die volledig in het teken staat van het vakantiegevoel. In deze column beschrijf ik wat mij 20 jaar lang tegenhield om naar het buitenland te gaan. Afgelopen jaar ben ik voor het eerst in België en Frankrijk geweest. Dit zijn maar een paar voor mij belangrijke voorbeelden.

Ik denk dat ik deze stappen heb kunnen zetten door:
• Begeleiding door een psychologe die mij met betrokkenheid hielp het maximale resultaat te bereiken.
• De zeer verhelderende online bijeenkomsten met o.a. psychiater Ton van Balkom en psychiater Neeltje Batelaan.
• Sinds vorig jaar ondersteuning door middel van Lexapro (escitalopram)
• De activiteiten van de Angst, Dwang en Fobie stichting als het gaat om informatie in de ruimste zin van het woord.
• De columns van andere ervaringsdeskundigen.

Wat mij het meeste is bij gebleven in de afgelopen jaren is het motto “Je moet niet alles geloven wat je denkt”. De grootste valkuil die er is als het om angsten gaat en je bijvoorbeeld denkt: ik durf niet alleen naar buiten, want ik kan dat toch niet.

Al dan niet met de eerdergenoemde ondersteuning kan je kleine stapjes zetten. Zo hoef je niet meteen een eind te lopen, maar kan je bijvoorbeeld elke dag één stap naar buiten zetten, de deur achter je dichtdoen en dat stap voor stap uitbreiden. Blijf niet hangen in de gedachte: ‘dat kan ik toch niet’, maar zet een eerste stap op weg naar herstel. Durf je bijvoorbeeld niet met de intercity naar Arnhem? Neem dan de stoptrein, die al na een paar kilometer stopt, zodat je eventueel kunt uitstappen. Het geeft je rust bij het vertrek, en je zal merken dat je gedurende alle stops tot het eindpunt kan blijven zitten. Wat een fijn gevoel van zelfvertrouwen geeft dat! Daar kan je verder mee!

Nu ik mijn angsten redelijk onder controle heb en ik eind 2025 ben gediagnosticeerd met de ziekte van Parkinson, zal dit mijn aandacht en energie vragen. Ik stop daarom als vaste columnist voor de Angst, Dwang en Fobie stichting. Het ga u allen goed!

Gerrit