Ik lig op bed
De ochtend is al lang begonnen
Ik moet opstaan
Het is tijd om mij nuttig te maken

Nuttig in huis
Nuttig voor mijn katten
Nuttig voor mijn omgeving
En nuttig voor de maatschappij

Hup hup, op staan. Nu!
Doe niet zo moeilijk
“Ik vraag toch niet iets raars?!” zegt mijn hoofd
Maar het lukt niet, echt niet!

Ik wil echt wel
Ik lig hier niet voor mijn lol
Ik ben niet lui en ook niet zwak
En als het kon, was ik al uren geleden opgestaan

“Waarom sta je dan niet op?” Vraagt mijn hoofd
“Het is de aanval van afgelopen week” zeg ik terug
Hij was zwaar, pittig en hij sluimert nog door
“Dat is verleden tijd, laat het los”

Laat het los? Meen je dat?
Denk je er zo makkelijk over?
Denk je echt dat dit een kwestie van loslaten is?
Denk je echt dat ik ervoor zou kiezen om op bed te blijven liggen als ik die keuze had?

“Ja zo simpel is het…”
Nee zo simpel is het niet!
Je weet niet half wat het is
Je hebt geen idee waar je het over hebt

Oordelen over iets waar je geen verstand van hebt, dat is pas zwak
Oordelen over mij als je alleen mijn buitenkant ziet, dat is pas zwak
Vragen hoe het echt met me gaat, dat is pas sterk
Luisteren zonder te oordelen dat is pas sterk

Ik lig hier terwijl ik mijn dromen wil najagen
Ik lig hier terwijl ik zo veel te geven heb
Ik lig hier terwijl ik zo veel verlangens heb
Ik lig hier terwijl jij mij de grond in praat

“Misschien oordeel ik inderdaad te snel
Misschien komt het omdat ik het niet aan je kan zien?
Misschien moet ik meer vragen
Misschien moet ik beter luisteren naar jou”

Inderdaad daar ligt de sleutel
De sleutel naar begrip en verbondenheid
Als ik mag zijn wie ik ben met al mijn angsten
Dan vallen alle bakstenen van mijn schouders

En kan ik opstaan!
Opstaan om mijn dromen na te jagen
Opstaan om de dingen te doen waar ik goed in ben
Opstaan omdat ik leef!

Liefs, Frederike

Frederike (31 jaar) schrijft voor de Angst Dwang en Fobie stichting columns over haar angst- en paniekstoornis en hoe die haar leven beïnvloeden. Ze woont samen met haar man en hun twee katten, die haar steun en toeverlaat zijn. Haar wens is om het taboe op psychische stoornissen te doorbreken.

Het is weer eens zo ver. Mijn benen trillen hevig, mijn hart gaat te keer alsof ik de marathon aan het rennen ben en mijn maag verkrampt zich. En dat is allemaal jouw schuld! Er gaat geen dag voorbij dat je niet aanwezig bent. Je bent er dag en nacht en je maakt mijn leven ontzettend moeilijk, zwaar en pittig. Daarnaast ontneem je mij de kans om wensen en dromen na te jagen.

Het is elke dag een zoektocht naar wat ik wel kan en mag doen van jou en wat niet. Ik wil je te vriend houden, want ik weet hoe je te keer kan gaan als ik mij niet aan jouw grenzen en regels houd. Het lukt je zelfs om mij lichamelijk kapot te maken waardoor er dagen zijn dat ik amper mijn bed uit kan komen.
Daardoor kan ik je soms wel achter het behang plakken! Ik heb al vele psychologen gesmeekt om mij te helpen van jou af te komen. Ondertussen ben ik er wel achter dat ik je nooit kwijt zal raken en dat ik mijn verdere leven met jou voort moet zetten.

Therapie

Uit alle therapieën die ik tot op heden heb gehad, heb ik geleerd dat jij mij wilt beschermen tegen de gevaren in de wereld. Je doet je werkzaamheden alleen veel te goed. Je staat te scherp afgesteld waardoor je bij de kleinste dingen al aan de noodrem trekt.

Dankbaarheid

Ik moet je dus eigenlijk dankbaar zijn dat je je werkzaamheden goed uitvoert, want daardoor zorg jij dat ik in leven blijf. Al vind ik het wel erg hoog gegrepen om jou dankbaar te zijn, je hebt mij tenslotte veel verdriet gedaan. Het voelt ontzettend dubbel, want er zijn zo veel dingen in het leven waar ik zo extreem naar verlang, maar waarbij jij alleen al als ik eraan denk alle alarmbellen in mijn hoofd en lichaam laat rinkelen. Het liefst nog met toeters en bellen erbij om het nog geloofwaardiger te maken.

Team

Zullen we samen opzoek naar een middenweg? Jij zou mij best wat meer mogen vertrouwen dat wat ik doe niet gevaarlijk is en ik zou liever tegen je kunnen zijn waardoor wij een team vormen. Laten we dit als doel stellen voor de aankomende tijd. Gun mij de dingen waar ik naar verlang en ik zal jou met liefde gaan behandelen. Ik geloof er in dat ons leven er dan een stuk mooier uitziet.

Een angststoornis bestrijd je niet met vechten maar met liefde (voor jezelf).
Omarm je kwetsbaarheid!

Liefs, Frederike

Frederike (31 jaar) schrijft voor de Angst Dwang en Fobie stichting columns over haar angst- en paniekstoornis en hoe die haar leven beïnvloeden. Ze woont samen met haar man en hun twee katten, die haar steun en toeverlaat zijn. Haar wens is om het taboe op psychische stoornissen te doorbreken. 

Het is vandaag 5 mei 2022. De dag van de bevrijding. De dag die misschien wel de belangrijkste dag van het jaar zou moeten zijn. Vanzelfsprekend is het niet (meer). Vrijheid is een thema wat nu actueler is dan ooit. Bijvoorbeeld de mensen in Oekraïne, zij weten wat het is om van hun vrijheid beroofd te zijn. Het gaat me aan mijn hart, daar waar je het voelt als je vrijheid hebt of het juist mist.
Voor mij en mijn lotgenoten met een angststoornis heeft vrijheid ook nog een andere betekenis. Een leven zonder angst. Angst regeert je leven. Het houdt je in de greep en het bepaalt in alles hoe je leven eruit ziet. Angst maakt zo veel kapot. Angst pakt jouw vrijheid af.
Ik heb soms ook goede dagen waarop ik bijna geen last heb van mijn angsten en besef dan meer dan ooit hoe mooi het leven ook kan zijn. Met mijn lieve man Rémon ga ik er dan graag op uit. Lekker wandelen in de natuur, naar familie toe die ver weg woont of een avondje uit eten met vrienden. Allemaal activiteiten die ik niet kan doen met mijn angsten. Als mijn angsten er (bijna) niet zijn en we kunnen het wel doen, dan geniet ik extra van dat heerlijke gevoel wat ik vrijheid noem.
Ik koester die dagen. Ze zijn prachtig en ze zorgen dat ik mijn leven kan leven!
Vrijheid: Soms zo ver te zoeken en soms zo dichtbij…
Koester het als het bij je is, want het is het kostbaarste bezit wat we kunnen hebben!
Wat betekent vrijheid voor jou?
Liefs, Frederike
Frederike (31 jaar) schrijft voor de Angst Dwang en Fobie stichting columns over haar angst- en paniekstoornis en hoe die haar leven beïnvloeden. Ze woont samen met haar man en hun twee katten, die haar steun en toeverlaat zijn. Haar wens is om het taboe op psychische stoornissen te doorbreken. 

Laatst hoorde ik iemand zeggen: “Door in therapie te gaan hou je de angst in stand.” Weet je wel waar je het over hebt?! Ik heb te dealen met heftige paniekaanvallen die mij plotseling kunnen overvallen, waardoor ik geen controle meer heb over mijn lichaam. Mijn benen trillen en ik krijg ze niet stil. Op een gegeven moment voel ik de verzuring, maar het blijft doorgaan tot de paniekaanval voorbij is. Daarna kom ik terecht in de nasleep en hebben mijn benen een aantal dagen nodig om te herstellen. Dit proces is heel zwaar. Bij iemand in een rolstoel vraag je toch ook niet “Wanneer kan je nou eindelijk weer eens lopen?” Niemand die aan mij ziet waar ik mee worstel, als ik ze het niet vertel en dat maakt het heel lastig. In mijn volgende column wil ik hier dieper op in gaan.

Die lieve buurvrouw, die gekke collega, die grappige oom, die zorgzame kennis… Zij kunnen net als ik last hebben van een psychische aandoening. En dit zie je meestal niet aan de buitenkant. Door het taboe dat heerst op psychische aandoeningen houden veel mensen het voor de buitenwereld geheim. Ik heb dat zelf ook jaren gedaan en sinds dit jaar besloten het niet meer geheim te houden. Ik hoop dat ik daarmee andere mensen kan inspireren, want door onze angsten te delen met de maatschappij laten we zien dat het iets is waar we ons niet voor hoeven te schamen.

Het is volkomen begrijpelijk dat mensen met psychische aandoeningen het geheim houden. Dat vreselijke taboe wat er (nog) op rust. Hoe de maatschappij denkt over psychische aandoeningen doet mij pijn. Het is al zo zwaar en dan voelen we ook nog niet de ruimte om het te delen, omdat er zoveel vooroordelen zijn.

Toen ik op 31 december 2021 aan het nadenken was over mijn goede voornemens besloot ik meer te willen gaan doen voor de Angst, Dwang en Fobie stichting. Een stichting die zich inzet voor de belangen van mensen die worstelen met psychische aandoeningen zo als ik. Vooral het taboe wat anno 2022 nog steeds rust op psychische aandoeningen raakt mij enorm. Door mijn verhalen te delen hoop ik het de aandacht te geven wat het verdient!

Door de vooroordelen is het twijfelen aan jezelf extreem. Terwijl we sterker zijn dan we denken. En wij mogen ons laten zien. Laten zien zoals we zijn. Onze angsten mogen er zijn en met een maatschappij die ons daarin serieus neemt wordt het voor ons alleen nog een gevecht tegen de angst en niet meer tegen de maatschappij. Ik geloof dat een hele hoop mensen, net als ik, lucht krijgen. We hoeven ons niet meer te schamen voor onze psychische aandoening,  als het taboe wat rust op psychische aandoeningen verdwijnt.

Deze column schrijf ik daarom niet alleen aan mijn lotgenoten, maar ook aan de maatschappij. Geloof mij: ook in jouw directe omgeving zijn er mensen die iedere dag vechten tegen hun angst en jij kan een positief verschil maken in zijn of haar leven door anders te kijken naar psychische aandoeningen.

Liefs,

Frederike

Heb je na het lezen behoefte aan contact met iemand die net als jij worstelt met dezelfde angst? Neem dan contact op met de ADF stichting. We hebben een telefonische hulpdienst, lotgenotengroepen en twee online platforms waarop je lotgenoten kunt ontmoeten: MeetMyFear en OCDcafé

Het is december 2019 wanneer mijn man en ik op zoek zijn naar een nieuw huisdier. Kort daarvoor was onze poes Ted overleden. Tijdens het zoeken viel een foto met twee bang kijkende kittens ons op. De tekst er onder: “Twee extreem angstige kittens opzoek naar een huisje”. De tekst sprak ons meteen aan. Niet alleen omdat ik graag huisdieren wil die minder makkelijk een nieuw huisje kunnen vinden, maar ook omdat het woordje “angstige” mij aansprak. Hier later meer over!

Samen besloten wij om het asiel te bellen. Ik werd doorgeschakeld met een pleeggezin voor dieren. Lola en Luna bleken zo ontzettend angstig te zijn dat zij zich niet konden aarden in het asiel. Het pleeggezin had de kittens in huis genomen om te helpen met hun angsten. Aan de telefoon met het pleeggezin begon ik te beseffen dat Lola en Luna alleen met de beste zorg, aandacht en liefde een fijn leven konden krijgen. Ik ben geen psycholoog. Ik heb ook geen ervaring met dieren socialiseren. Wel heb ik veel ervaring met het hebben van angst, dus weet ik als geen ander hoe je angsten kunt overwinnen.

Angsten kunnen je leven volledig beheersen. Dit was dan ook meteen een reden om een kennismakingsafspraak te maken en zo zijn wij een week later naar Uden gereden om de kittens te zien. Mijn hart brak toen ik ze zag. De angst in hun ogen. Ik herkende mezelf. We hadden geen twijfel meer en hebben de kittens diezelfde dag nog mee naar huis genomen.

Nu zijn we twee jaar verder en ik had nooit durven dromen wat voor een goede keuze het was om deze dametjes in huis te nemen. Het was een heel lang proces en de vooruitgang ging met mini stapjes. Ik heb mijn eigen ervaringen, therapieën en oefeningen ook op hun toegepast en met een prachtig resultaat!

Op dit moment zijn ze af en toe nog wat angstig, maar het is leefbaar. Voor mij zelf vind ik dat nog niet. Ik heb angsten die mijn leven nog te veel beïnvloeden en mijn leven beperken. Gelukkig heb ik een lieve man naast mij en twee katten die mijn angsten als geen ander begrijpen.

Durf jij te dromen dat jouw angsten ook minder kunnen worden? Ik wel! Lola en Luna zijn voor mij het levende bewijs dat het echt mogelijk is.

Hou hoop!
Veel liefs,

Frederike

Viervoeters kunnen trouwe vrienden zijn in moeilijke tijden. In de eerste editie van ons blad Vizier staan interviews met drie mensen die lief en leed delen met hun behaarde vrienden. Wil jij Vizier ook lezen? Kijk dan hier hoe je Vriend kunt worden van ADF, dan ontvang je het blad 4x per jaar digitaal of door de brievenbus.