In eerdere blogs hebben jullie kunnen lezen dat een groot deel van mijn leven in het teken heeft gestaan van overleven in een omgeving vol angst en onveiligheid. Tegelijkertijd probeerde ik in stilte tevergeefs het verschrikkelijke monster dat dwang heet het zwijgen op te leggen. Maar wat ik niet eerder met jullie gedeeld heb, is dat ik ver voordat de dwang zich bij mij voor het eerst openbaarde al gebukt ging onder gevoelens van minderwaardigheid en eenzaamheid.
Het was een warm welkom toen ik in november 2018 solliciteerde als medewerkster voor de Telefonische hulpdienst. De ADF stichting heb ik leren kennen doordat onze dochter José hier ook als vrijwilligster met veel passie en plezier heeft gewerkt. Een aantal collega’s waar ik nu mee samen werk hebben José goed gekend.
Ik zoek op ‘antidepressiva’ in de Nieuws-categorie van Google. Ik vind:
1,2 miljoen Nederlanders slikken antidepressiva, dat zijn meer mensen dan ooit: ‘Medisch model wordt te snel toegepast’
Sinds April afgelopen jaar heb ik een 4-tal columns geschreven over mijn angsten. Angsten m.b.t. het rijden in de trein en met de auto, maar ook over mijn angsten die verbandhouden met de vakantie en fysieke problemen. Met de column van vandaag wil ik echter een beroep doen op jou als lezer en wellicht mede-lotgenoot. Het uitgangspunt daarbij is om opgedane ervaringen – als het gaat om het omgaan met gevoelens van angst – te delen, waardoor je beter met je angsten kunt omgaan.
Eind 2022 viel ineens alles uit mijn handen. Ik had een coach, die vanwege ziekte uitviel, een werkfit traject wat op z’n einde liep en als dat nog niet genoeg was, raakte ik ook mijn fijne psycholoog kwijt. Vooral het laatste heeft me diep geraakt. De uitdrukking: “Je weet pas wat je mist, als het er niet meer is.” klopt in deze situatie precies. En het gemis doet pijn. Mijn angsten kregen hierdoor ook weer meer grip op mij. “Wat een slecht einde van het jaar!” dacht ik.
Ten tijde van het schrijven van deze blog, heb ik voor de tweede keer corona en zit ik in thuisquarantaine. Afgezien van verkoudheidsklachten en een rillerig gevoel, heb ik er eigenlijk niet zoveel last van en ben ik er ook niet door uit mijn doen. Gelukkig maar. Voorheen kwam de dwang nog wel eens om […]
Kerst; “de mooiste tijd van het jaar!”
Al hoewel… Dat wordt gezegd, maar of dat waar is…?!
Ik hou van de lichtjes in de donkere dagen, mooi versierde kerstboom, gezellig versierde straten, romantische kerstfilms en de kerstliedjes op de radio. Dit brengt mij altijd weer terug naar de fijne tijd op mijn middelbare school. Ik heb er zulke fijne herinneringen aan. Soms mis ik die tijd. De gezelligheid met mijn klasgenoten, de lol die we hadden tijdens de lessen en ook buitenschooltijd hadden we het leuk met elkaar. De kerstliedjes die ik hoor op de radio brengen mij altijd terug naar die tijd. Ik word er soms een beetje melancholisch van en ik voel een bepaald gemis. Iets wat ik toen wel had en nu niet meer.
Het is de onbezorgdheid.
Angst speelde al wel een kleine rol in mijn leven in die tijd, maar het was nog handelbaar. Ik had bloosangst, maar dat trok ook snel weer weg als de situatie voorbij was. Ik had angst voor de automatische deuren van de trein, maar zolang ik niet met de trein reisde had ik er geen last van. Het was allemaal nog overzichtelijk, maar het angstzaadje begon in deze jaren van mijn leven wel te groeien.
De kerstdagen geven mij een dubbel gevoel.
Ik zou willen dat ik er net zo onbezorgd van kan genieten als dat ik destijds deed. Anderzijds vind ik het ook heerlijk om ieder jaar rond kerst weer even terug de tijd in te gaan en te dagdromen over de mooie kersttijd van vroeger. Gedachtes maken namelijk geen onderscheid tussen fictie en non-fictie. Wanneer je dus met je gedachtes teruggaat naar die fijne tijd van toen herbeleef je de tijd van toen steeds weer opnieuw. Gedachtes kunnen hierdoor ook een positieve invloed op onze gemoedstoestand hebben.
Geen vrij met de kerst.
Nu besef ik mij maar al te goed dat Kerstmis niet voor iedereen van zelfsprekend fijn is. Mijn angstmonsters hebben geen vrij op feestdagen en dat geldt voor iedereen die een lichamelijke of een geestelijke stoornis heeft. We zouden willen dat ons probleem ons soms even met rust zou laten, maar zo werkt het helaas niet. Voor veel mensen met een lichamelijke of geestelijke stoornis werken feestdagen juist averechts en hebben we juist op dit soort dagen meer last van onze stoornis.
Daarom vandaag deze column voor iedereen voor wie deze periode juist extra zwaar is; ik denk aan je en ik hoop dat deze column voor jou een klein lichtpuntje is!
En als we nou allemaal aan iemand denken die het juist in deze tijd extra nodig heeft dan maken we voor iedereen de kerstdagen net een beetje mooier.
Wees een lichtpuntje voor een ander!
Stuur een appje, kaart of doe een belletje naar die ene persoon waarvan je weet of denkt: “voor hem of haar is Kerstmis niet vanzelfsprekend de mooiste tijd van het jaar”. Het is een kleine moeite, maar het kan veel voor een ander betekenen. Op deze manier kan jij voor iemand een lichtje zijn in deze donkere dagen.
Fijne Kerstdagen met een heleboel lichtpuntjes voor iedereen!
Liefs, Frederike
Even een waarschuwing vooraf: dit wordt geen vrolijk verhaal.
Veel mensen zijn op zoek naar een oplossing. Een probleem is er om te fixen. Psychische klachten, daar moet je vanaf. En het zou zo fijn zijn als we een ‘How to’ voor alles hebben. ‘How to be happy in 10 days’, was het maar zo simpel… Lees meer
Ik lig op bed
De ochtend is al lang begonnen
Ik moet opstaan
Het is tijd om mij nuttig te maken
Nuttig in huis
Nuttig voor mijn katten
Nuttig voor mijn omgeving
En nuttig voor de maatschappij
Hup hup, op staan. Nu!
Doe niet zo moeilijk
“Ik vraag toch niet iets raars?!” zegt mijn hoofd
Maar het lukt niet, echt niet!
Ik wil echt wel
Ik lig hier niet voor mijn lol
Ik ben niet lui en ook niet zwak
En als het kon, was ik al uren geleden opgestaan
“Waarom sta je dan niet op?” Vraagt mijn hoofd
“Het is de aanval van afgelopen week” zeg ik terug
Hij was zwaar, pittig en hij sluimert nog door
“Dat is verleden tijd, laat het los”
Laat het los? Meen je dat?
Denk je er zo makkelijk over?
Denk je echt dat dit een kwestie van loslaten is?
Denk je echt dat ik ervoor zou kiezen om op bed te blijven liggen als ik die keuze had?
“Ja zo simpel is het…”
Nee zo simpel is het niet!
Je weet niet half wat het is
Je hebt geen idee waar je het over hebt
Oordelen over iets waar je geen verstand van hebt, dat is pas zwak
Oordelen over mij als je alleen mijn buitenkant ziet, dat is pas zwak
Vragen hoe het echt met me gaat, dat is pas sterk
Luisteren zonder te oordelen dat is pas sterk
Ik lig hier terwijl ik mijn dromen wil najagen
Ik lig hier terwijl ik zo veel te geven heb
Ik lig hier terwijl ik zo veel verlangens heb
Ik lig hier terwijl jij mij de grond in praat
“Misschien oordeel ik inderdaad te snel
Misschien komt het omdat ik het niet aan je kan zien?
Misschien moet ik meer vragen
Misschien moet ik beter luisteren naar jou”
Inderdaad daar ligt de sleutel
De sleutel naar begrip en verbondenheid
Als ik mag zijn wie ik ben met al mijn angsten
Dan vallen alle bakstenen van mijn schouders
En kan ik opstaan!
Opstaan om mijn dromen na te jagen
Opstaan om de dingen te doen waar ik goed in ben
Opstaan omdat ik leef!
Liefs, Frederike
Frederike (31 jaar) schrijft voor de Angst Dwang en Fobie stichting columns over haar angst- en paniekstoornis en hoe die haar leven beïnvloeden. Ze woont samen met haar man en hun twee katten, die haar steun en toeverlaat zijn. Haar wens is om het taboe op psychische stoornissen te doorbreken.
Het heeft heel lang geduurd voordat ik dat besefte. Lange tijd gingen mijn therapie gesprekken juist over dit onderwerp. Ik dacht ik namelijk dat een aanval van het angstmonster een inleiding was tot een fatale hartaanval. Een angstaanval met alle bijbehorende reacties (hyperventilatie, benauwdheid, duizeligheid, pijn op de borst, transpireren etc.) zou definitief mijn einde inluiden. Zeker omdat hartfalen een bekend fenomeen was binnen mijn familie.
Uiteindelijk ging het zover, dat ik na een uit de hand gelopen angstaanval op de afdeling hartbewaking in het ziekenhuis kwam. Toen het alarm door de kamer gierde wist ik het zeker: ‘Mijn einde was gekomen.’
Het bleek echter dat een van de ECG-plakkers op mijn borst los was gekomen, dus ook nu weer paniek om niks. Een medische check gevolgd door de nodige ondersteunde gesprekken overtuigden mij ervan dat je niet dood kunt gaan aan uitsluitend een angstaanval.
Maar wat kan er dan wel gebeuren wanneer ik mijn angst tegemoet treedt en in de ogen kijk? Zoals een volle trein, files of in een drukke lift..
Wat is dan het ergste wat mij in die situatie zou kunnen overkomen? Ik zou kunnen flauwvallen, gaan hyperventileren, panikeren of me op welke manier dan ook opvallend gaan gedragen. Mensen zouden misschien naar me kijken en hun hoofdschudden, om me lachen, naar me wijzen. Is dat leuk? Nee zeker niet. Zou ik een terugval krijgen? Misschien. Maar dood gaan alleen als gevolg van een angstaanval, nee daar geloof ik niet meer in.
Is de gedachte dat je er niet dood aan kan gaan voldoende om nu grotendeels bevrijdt te zijn van je angst? Dat niet maar het scheelt (voor mij althans) aanmerkelijk. Toch is met de pont over het IJ gaan bijvoorbeeld nog steeds een te nemen horde. Zo klein maar toch ook zo enorm groot. Ik weet dat de pont niet zal zinken en ik niet dood ga aan een angstaanval, maar wat maakt het voor mij dan zo moeilijk die stap toch te nemen?
En belangrijker: Wat kan ik daar zelf nog aan doen? Hoe ga je om met de spanning/angst als je voor een angstopwekkende gebeurtenis staat? Een gebeurtenis waarbij je de vorige keer wellicht helemaal onderuit ging. Hoe kun je je daarop als het ware “voorbereiden”? En welke technieken gebruik je daarbij? Daarover de volgende keer meer.
Mijn angststoornis heeft de afgelopen 10-tallen jaren mijn leven voor een groot gedeelte bepaald. Zowel privé als in mijn werkbare leven heb ik belangrijke beslissingen moeten nemen (of ze zijn voor mij genomen!) die ik zonder angststoornis zeker niet gekozen zou hebben. Het heeft de kwaliteit van mijn leven mede bepaald.
Toch zijn er ook nu nog uitdagingen genoeg die ik aan wil gaan. De uitwisseling van ervaringen bij de ADF stichting helpen me daar zeker bij. Ik hoop dat dat ook voor jou als lezer van deze column geldt.
Gerrit schrijft over zijn (gegeneraliseerde) angst- en paniekstoornis (agorafobie). In het verleden hebben deze zijn leven bepaald en ook nu nog spelen ze een belangrijke rol. De situaties die hij beschrijft hebben daadwerkelijk plaatsgevonden. Als ervaringsdeskundige hoopt hij anderen hiermee te helpen en een hart onder de riem te steken.
ADF stichting
Hoofdstraat 122
3972 LD Driebergen-Rijsenburg
info@adfstichting.nl
0343 – 518080 (ma,di ,do en vr van 9.00-13.00 uur)
Rekeningnummer:
NL03 INGB 0000 9157 43
KvK 41172279
