Voor velen wel, maar voor sommigen niet. Voor hen (waaronder ikzelf) is het “Nieuw jaar, oude kansen”. Oude kansen die (ook) in het jaar 2024 onvervuld op de plank zijn blijven liggen en zich de afgelopen jaren hebben opgestapeld onder een laag stof. Hoe fijn zou het zijn als je in 2025 één of twee kanskaarten van stapel neemt en deze ten volle kunt benutten zoals jij dat wilt. Lees meer
Ze zeggen wel eens ‘What doesn’t kill you, makes you stronger.’ In mijn beleving is dat niet waar.
Gebroken bleef ik achter na een gewelddadige verkrachting op mijn 16de. Ik functioneerde op de automatische piloot en leefde als een zombie. Alle levenslust en vreugde was uit mijn lijf verdwenen. Het was alsof alles als een film langs me heen ging. Ik was slachtoffer van een verschrikkelijk trauma wat me kwetsbaar, verdrietig en eenzaam maakte. Lees meer
Frederike schrijft al enkele jaren columns over haar angst- en paniekstoornis en hoe die haar leven beïnvloeden. Begin dit jaar schreef ze haar persoonlijkste column tot nu toe, ‘Beschuit zonder muisjes‘, over zwangerschap en angst. Over dit thema maakte ze het volgende gedicht.
Triggerwarning: Let op er komt een heftig onderwerp aan bod, suïcidale dwanggedachten.
Begin juni vertrokken mijn broer en ik met onze mams naar Turkije om daar haar 80e verjaardag te vieren. We zouden een week verblijven in hetzelfde hotel waar onze ouders jaren geleden naartoe gingen. Aanvankelijk keek ik hier erg naar uit, maar naarmate de vertrekdatum dichterbij kwam, begonnen bij mij de spanningen en dwangklachten toe te nemen. Vanaf het moment dat mijn broer mij enthousiast een foto van ons hotel liet zien, begonnen mijn intrusies meer op de voorgrond te treden. Intrusies zijn hele enge gedachten (en in mijn geval ook verschrikkelijke beelden met betrekking tot hoge gebouwen) die ineens in je opkomen. Deze gedachten wil je niet uitvoeren, maar ze veroorzaken veel angst en onrust. Ik merkte dat ik weer last begon te krijgen van terugkerende gedachten en beelden waarin ik mezelf van een hoog gebouw naar beneden zag springen. Ik praatte erover met mijn partner en probeerde afleiding te zoeken, maar het dwangmonster werd steeds groter. Mijn grootste angst was dat mijn hotelkamer zich op grote hoogte zou bevinden en ik de controle over mezelf zou verliezen.
Lees meer
Op 22 april 2022 schreef Gerrit zijn eerste column voor de ADF Stichting. Deze ging over (het voorkomen van) angstaanvallen tijdens het reizen met de trein. Niet veel later schreef hij over angst tijdens het rijden met de auto. Zo groeide Gerrit door in zijn schrijfwerk als vaste columnist voor ADF. In de afgelopen twee jaar volgden meerdere columns die je hier kunt lezen.
Na 10-tallen jaren geworsteld te hebben met angst ben ik voor mijzelf tot het volgende inzicht gekomen: Het Angstmonster bestaat niet! Dat inzicht is vooral ontstaan door over mijn angsten te schrijven en in toenemende mate te praten. Er is geen monster die het tot zijn levenswerk heeft gemaakt om mijn leven te vergallen. Die ervoor zorgt dat je de straat niet meer op gaat, de lift niet meer gebruikt, of de trein niet meer neemt. Hij zorgt er niet voor dat je het benauwd krijgt, gaat hyperventileren, spanning in je lijf ervaart, bang bent om flauw te vallen etc. Lees meer
Vera is bij het Jubileumcongres van de ADF stichting geweest op 31 mei 2024. In dit verslag vertelt zij haar verhaal. Op onze website vind je een FOTOVERSLAG van het congres.
Op vrijdag 31 mei 2024 ben ik naar het jubileumcongres toe geweest van de ADF stichting bij ‘Antropia’ in Driebergen. Ik ben zelf ongeveer 10 jaar geleden gediagnosticeerd met een dwangstoornis. Sindsdien heb ik vele therapieën gevolgd en heb ik zelfs een aantal jaar geleden een opname gehad van een half jaar. Ik kan gelukkig zeggen dat het inmiddels een stuk beter met mij gaat, maar het blijft elke dag wel een gevecht in mijn hoofd. Het leek mij daarom interessant om naar het congres toe te gaan. Lees meer
Op het moment van schrijven zit ik in onze oude camperbus op een duincamping vlakbij het Noordzeestrand op Ameland. De schemering valt in. Buiten zitten jonge konijntjes achter elkaar aan. Af en toe duikt er een fazant op vanuit het helmgras. Er heerst een serene rust. We zijn de enigen op het kampeerveldje. Ons hondje Avi ligt met haar warme kopje op mijn voeten, uitgeteld van een lange avondwandeling. De koffie staat te pruttelen. Ik kan hier intens van genieten. Ondertussen volgt mijn partner in een nabijgelegen dorpje het eerste deel van haar meerdaagse Reiki vervolgcursus. Dat is ook de reden waarom we hier zijn. Mijn plan is om hier een beetje te schrijven, te lezen en er met onze hond op uit te trekken. En dat laatste vind ik best een beetje spannend. Lees meer
…Mijn persoonlijkste column tot nu toe! Het onderwerp en de boodschap van deze column is precies dat waar ik zelf de afgelopen jaren naar opzoek ben geweest en het niet heb gevonden. Hoogtijd om daar zelf verandering in te brengen, want wie weet ben of ken jij wel iemand die deze worsteling, angst en verdriet met mij deelt. Lees meer
Onlangs had ik met iemand afgesproken om een bekende Veluwe route te lopen. We hadden dat al eens eerder gedaan en elkaar toen bij het station Dieren (het officiële vertrekpunt van deze NS-route) ontmoet. Ik was destijds vanuit mijn woonplaats met de trein naar dit vertrek punt gegaan. Op dat moment leverde dat geen problemen op met betrekking tot mijn reisangst. In een eerdere column schreef ik al over mijn angst om te reizen met de trein. (https://adfstichting.nl/2022/04/22/angstleven-1/).
Mijn vorige treinreis naar Dieren was zonder problemen verlopen door een minimale bezetting van het aantal medereizigers en het vooruitzicht van een redelijk korte rit. Ik besloot daarom ook nu met de trein te gaan. Lees meer
Trigger warning: in deze column komen stukken over de dood voor
Zoals jullie weten is schrijven datgene wat ik het liefste doe. Eigenlijk was ik al veel eerder van plan om weer een column te schrijven, maar door verdrietige omstandigheden in mijn privéleven eind vorig jaar kwam het maar niet van de grond. Ik verloor een oom op wie ik erg was gesteld en van wie ik niet goed afscheid heb kunnen nemen. Daarnaast moesten we afscheid nemen van een van onze geliefde schaapjes. Het andere schaapje bleek ook ernstig ziek en de kans was heel groot dat we haar ook zouden kwijtraken. Ik voelde me machteloos en had het gevoel dat er een mantel van somberheid om mij heen gedrapeerd zat, die ik maar niet kon uittrekken. Lees meer
ADF stichting
Hoofdstraat 122
3972 LD Driebergen – Rijsenburg
info@adfstichting.nl
0343 – 518080 (ma,di ,do en vr van 9.00-13.00 uur)
Rekeningnummer:
NL03 INGB 0000 9157 43
KvK 41172279
