Vera is bij het Jubileumcongres van de ADF stichting geweest op 31 mei 2024. In dit verslag vertelt zij haar verhaal. Op onze website vind je een FOTOVERSLAG van het congres.

Persoonlijk verslag

Op vrijdag 31 mei 2024 ben ik naar het jubileumcongres toe geweest van de ADF stichting bij ‘Antropia’ in Driebergen. Ik ben zelf ongeveer 10 jaar geleden gediagnosticeerd met een dwangstoornis. Sindsdien heb ik vele therapieën gevolgd en heb ik zelfs een aantal jaar geleden een opname gehad van een half jaar. Ik kan gelukkig zeggen dat het inmiddels een stuk beter met mij gaat, maar het blijft elke dag wel een gevecht in mijn hoofd. Het leek mij daarom interessant om naar het congres toe te gaan.

Alleen?

Samen met mijn moeder wilde ik naar het congres gaan, helaas was zij ziek op die dag. Ik baalde daar wel van, maar heb toch de beslissing genomen om in mijn eentje heen te gaan. ’s Ochtends om 7 uur vertrok ik vanuit Hoorn met het OV richting Driebergen. Toen ik daar eenmaal aankwam, vond ik het opeens heel erg spannend. Mijn angstgedachtes namen het even over: “Straks weet ik het niet te vinden”.  “Ik ken niemand, misschien zit ik daar wel helemaal alleen.”

Niet de enige…

Die angsten bleken al snel ongegrond. Bij de ingang werd ik op een hele warme manier welkom geheten door mensen van de ADF stichting. Ik voelde me meteen op mijn gemak en ging even zitten met een kopje thee en een stukje gebak. Ik maakte een kort praatje met iemand die ook een dwangstoornis bleek te hebben en dat voelde zo ontzettend fijn! Alleen al het idee dat je niet de enige bent die hier dagelijks mee worstelt.

Lotgenotencontact

Na een mooie opening van de dag in de grote zaal, ging iedereen naar de eerste ronde toe waar hij/zij zich voor had ingeschreven. Voor mij begon dat bij de lezing ‘Duurzaam herstel bij angststoornissen?’ Ik vond het erg interessant, maar schrok van de cijfers die lieten zien hoeveel mensen een angststoornis hebben in Nederland. De tweede ronde ging ik naar een proefles Taichi. Persoonlijk vond ik dat wat zweverig, maar merkte wel dat het rust in je lichaam brengt. De derde ronde kreeg ik informatie over de waarde van lotgenotencontact bij psychische problemen. Ook deze lezing was weer erg interessant en liet zien hoe waardevol lotgenotencontact kan zijn. Het geeft je wederom het gevoel dat je niet alleen bent en je kunt ervaringen en tips met elkaar uitwisselen.

Jij ook hier?!

Heel toevallig kwam ik daar een socio-therapeut tegen die ik nog kende van mijn opname in 2017. Ik had niet verwacht dat ze me nog zou herkennen, maar ze was super enthousiast om me weer te zien! En hoe leuk is het dan om te kunnen vertellen dat ik inmiddels een betaalde baan heb en op mezelf woon. In de periode van de opname durfde ik niet eens alleen thuis te zijn, zonder mijn ouders of alleen naar buiten toe te gaan. Deze ontmoeting gaf me inzicht hoe ver ik eigenlijk al ben gekomen sinds die tijd en dat maakte me stiekem wel een beetje trots!

Ontspanning

Na ronde 3 was er een heerlijk verzorgde lunch met salades, belegde broodjes, soep en kaashapjes. Ik ontmoette tijdens de lunch een vrouw en we raakten met elkaar in gesprek. Het was gezellig en we hebben zelfs nog samen een stukje gewandeld in de buurt. Ik vond het sowieso heel erg leuk om te zien hoeveel mensen met elkaar in gesprek gingen, terwijl ze elkaar helemaal niet kenden! Hoe mooi zou het zijn als dit overal zo zou gaan? Dan zouden mensen zich misschien wel een stuk minder eenzaam voelen en het gevoel hebben dat ze erbij horen!

Helemaal oké

Na de lunch ging het programma verder. Ronde 4 was voor mij een workshop mindfulness en tijdens ronde 5 kreeg ik uitleg over de behandeling DBS. Wederom weer twee interessante verhalen gehoord. Als laatste kreeg ik informatie over de therapievorm ACT. Deze vorm spreekt mij ontzettend aan. Alleen al door de woorden “Je bent altijd al helemaal oké, ook met je klachten.” Dat raakte mij echt, want ik heb nog altijd de overtuiging dat ik niet oké zou zijn door mijn dwangstoornis, helaas ook door ervaringen in het verleden. Maar bij ACT wordt er juist gekeken naar het heden en de toekomst en leer je het verleden achter je te laten, want dat is al geweest.

Conclusie

Het was een hele leerzame en vooral ook fijne dag was! Weet je waarom het zo fijn was? Omdat ik mij niet alleen voelde: Het gevoel had dat ik er gewoon helemaal bij hoorde, dat ik me niet anders voor hoefde te doen dan wie ik ben. In de toekomst wil ik ontzettend graag ervaringsdeskundig werk gaan doen en wil ik bij kunnen dragen aan meer kennis en openheid op het gebied van angst en dwang in de maatschappij. Want het gevoel dat ik vandaag had, zou iedereen eigenlijk iedere dag moeten kunnen voelen en niet alleen op een congres waar iedereen begrip voor en kennis heeft van angst en dwang!

Vera Commandeur

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *