Column van Mara: Een wereld vol confetti

Mara Felicia schrijft over haar leven met een angst-/ dwangstoornis (OCD), smetvrees en bijbehorende ‘issues’. Ze schreef vroeger verhaaltjes en gedichtjes voor bekenden, tot iemand zei: “Daar moet je wat mee doen.” “Ik hoop hier anderen (op een positieve manier) mee te steunen als lotgenoot, maar ook anderen zonder dwangstoornis, een inkijkje in mijn leven te geven.”

Een wereld vol confetti

Eigenlijk ben ik er bang voor. Ik weet dat ze er zijn maar ik kan ze niet zien.

Ik weet dat ik ze niet kan ontwijken maar ik kan ze ook niet voelen.

Ik weet dat er heel veel van zijn. En dat ze overal zijn.

Dat er vaak van alles aan gedaan wordt om ze te laten verdwijnen maar dat ze in een mum van tijd weer terug zijn. Of misschien eigenlijk nooit weg zijn geweest.

Dat ze mensen wat aan kunnen doen en niemand er in eerste instantie blij van wordt.

En dat ik er eigenlijk geen controle over heb of, en in welke mate, ze mij elke dag weer ‘vergezellen’.

Maar in al die tijd dat ik nu praat met mensen die er (enigszins) verstand van hebben, heb ik ook geleerd dat ik in plaats van naar het negatieve, ook meer naar het positieve ervan kan kijken.

Dat het vaak klinkt alsof ze allemaal slecht zijn maar dat er heel veel stiekem ook gewoon goed voor ons zijn.

Dat ze ‘dansen’ om mensen heen en bij elk zuchtje wind als zwermen vogels rondvliegen in de lucht. Dat ze je tegemoet kunnen komen bij een leuk gesprek of kunnen ‘omhelzen’ na een liefdevolle aanraking.

Ze zijn er in verschillende soorten en maten en goed of slecht, in sommige gevallen kunnen ze zelfs kleurtjes krijgen.

En in de zomerzon, bij sneeuw, wind of regen, blijkt: de meeste mensen kunnen er gewoon tegen.

En ondanks mijn gebrek aan controle omdat ik weet dat ze er zijn maar ik ze niet hoor, ruik, voel of zie, bekijk ik het van de positieve kant: met al die rondzwevende bacteriën leven we eigenlijk gewoon in een wereld vol confetti!

Lees ook haar eerdere columns: