Ik zal het nooit vergeten: het verdriet om het dilemma of ik mijn jongste broertje uit de box wilde tillen. Het werd mij gevraagd en hoewel mijn hart heel hard ‘ja’ riep, hield mijn hoofd me tegen.
Berichten
‘Hierbij scheiden onze wegen’.
Hij doet eerst nog of hij het niet begrijpt.
‘Voor nu, bedoel je?’
‘Nee, voor altijd’, antwoord ik dapper.
Daarna verwijder ik mijn inlog.
ChatGPT en ik zijn geen match gebleken.
Daar zat ik dan gisteravond. Onder de douche, op de grond, met een hoofd wat voor mijn gevoel explodeerde (migraine). Toch teveel hooi op mijn vork genomen… Bizar hoe mijn brein werkt, ik weet wanneer iets me stress oplevert en doe het dan tòch. Het enige waar ik aan kon denken: ‘Ik had nu training moeten geven bij de sportschool, en nu moet een collega het op het laatste moment overnemen…’ en ‘De vloer van de badkamer is vies, waar is een doekje?’ Ongelooflijk, ik weet zoveel over stress en toch zit ik hier weer.
Een tijd geleden zag ik hem opeens. Eerst niet, maar ik hoorde wat en keek verschrikt om. Daar zat hij. Of hij mij ook zag weet ik niet, hij leek druk met andere dingen.
Het is maart 2025 wanneer ik per toeval op een website terechtkom waar het volgende staat beschreven: ‘Voor jonge mensen die willen groeien, nieuwe talenten willen ontdekken en nieuwsgierig zijn naar wat de natuur hen kan leren. Door in verbinding te staan met jezelf, anderen en de natuur leer je bij Wildgroei keuzes te maken voor een toekomst die bij jou past’! Dit gaat over een trainingsweekend in het bos speciaal voor jonge mensen tussen de 18-35 jaar. Ik ben ervan overtuigd dat dit precies is wat ik nodig heb dit jaar. En dus schrijf ik mij direct in voor het Wildgroei trainingsweekend in oktober. Lees meer
Ellemieke is coördinator voorlichting en trainingen bij de Angst, Dwang en Fobie stichting. Haar man heeft last van dwang en ze heeft zelf ervaring met angst en PTSS. Als ervaringsdeskundige geeft ze voorlichting over angst en dwang in het dagelijks leven. Dit is haar nieuwe column ‘Hoop’.
Misschien was het naïef, want ik had eigenlijk niet gedacht dat het mij zou overkomen. Maar opeens sloeg hij toe. Achteraf was hij mij waarschijnlijk al wat langer aan het treiteren maar bewust of onbewust gaf ik er niet aan toe.
Ik weet dat ik het nodig heb. Ik voel ook dat ik het nodig heb. Vooral als ik buiten ben heb ik er behoefte aan. Of eigenlijk had ik het daarvoor dan al moeten gebruiken. Heb ik het niet gebruikt, dan durf ik – vooral in bepaalde maanden van het jaar – bijna niet naar buiten. Dan raak ik bijna in paniek, probeer ik zo snel mogelijk van A naar B te komen en op mijn werk bepaalde taken te ontwijken.
Opgroeien in een onveilige, onstabiele en stressvolle omgeving heeft invloed op jouw als mens, misschien wel blijvend. Nu ik zelf kinderen heb is het mij nog duidelijker geworden wat ik als kind allemaal heb gemist.
In de afgelopen maand heb ik de schaduwkant van het leven weer mogen ervaren. Het begon met een flinke kaakontsteking (ik heb nog nooit zoveel pijn gehad). Eerst konden we niet vinden wat het was en met ´we´ bedoel ik: tandarts, huisarts, andere tandarts en uiteindelijk de kaakchirurg in het ziekenhuis. Vier weken lang had ik verschrikkelijke pijn, die alleen maar erger werd. In de laatste twee weken zat ik op de hoogste dosering pijnstilling, compleet high en nog steeds kwam de pijn er doorheen. Drie röntgenfoto’s en een MRI scan later bleek de oorzaak duidelijk: mijn kies was gebroken tot in de wortel en dat veroorzaakte een ontsteking in mijn zenuw. De oplossing was simpel: kies eruit! Binnen 10 minuten was het gefixt en diezelfde avond kon ik stoppen met pijnstilling. Wat een opluchting!
Angst Dwang en Fobie stichting
ADF stichting
Hoofdstraat 122
3972 LD
Driebergen – Rijsenburg
info@adfstichting.nl
0343 – 518080 (ma,di ,do en vr van 9.00-13.00 uur)
Rekeningnr.:
NL03 INGB 0000 9157 43
KvK: 41172279
RSIN: 004801726
ANBI
CBF Erkend Goed Doel
