Vallen en opstaan

Het voelde een beetje als therapie. Het schrijven van mijn laatste bijdrage in Vizier. Maar één gedachte liet mij niet los. Wat zou er gebeuren als ik niet meer opnieuw zou beginnen? Als ik niet meer mijn grote, veilige en effectieve OCD reset zou gebruiken? Zou ik dan gek worden? Mij compleet overspoeld voelen door emoties? In voortdurende angst leven? Alles in het leven verliezen?

– Deze column is een vervolg op de column die verscheen in ons magazine Vizier editie 2-2026 –

Het opnieuw beginnen is voor mij de afgelopen jaren geweest als het gebruiken van een drukventiel. Een manier om om te gaan met de spanning, de stress en de gevoelens van angst, zelftwijfel en onzekerheid. Effectief, maar desastreus voor geluk. In mijn exposure therapie hebben we hier veel aandacht aan besteedt, maar deze compulsie is nooit helemaal weg geweest.

Na het schrijven van mijn laatste bijdrage in Vizier heb ik het bijna zes weken volgehouden, zonder mijn veilige nieuwe start te hebben gebruikt. Ik merkte dat ik die weken erg gevoelig was voor de emoties van anderen, angstig was in het verkeer en me heel vaak afvroeg of ik wel goed genoeg ben. Er kwamen bijzondere intrusies langs en zo nu en dan was het een tornado in mijn hoofd. Ik had nog houvast aan mijn agenda, die ik tot in perfectie bijhoudt, en aan andere structuren die voor mij borgen dat er geen ‘ongelukken’ gebeuren of dat ik geen ‘levensgevaarlijke’ fouten maak. Want ik moet perfect zijn.

Het loslaten van mijn veilige nieuwe start was niet gemakkelijk. Ik moest met emoties, intrusies en gedachten omgaan in plaats van ze te resetten en te doen alsof ze er nooit zijn geweest. Daarnaast werd ik voor mijn gevoel doorlopend geconfronteerd met mijn imperfectie, terwijl mijn doel altijd is om een onmenselijk niveau van perfectie na te streven. Ook merkte ik dat ik geconfronteerd werd met mijn verleden, met spijt, met verdriet en met pijn.

Toen was het bijna zes weken later. Op dinsdag om 20:00:00 exact. Het werd me teveel. Mijn hoofd knalde uit elkaar van angst, zelftwijfel en onzekerheid. En ik begon opnieuw. Ik was boos op mezelf, teleurgesteld en verdrietig. Maar de bijna zes weken waarin ik mijn veilige start heb weten te bevechten bieden wel een lichtpuntje. Nu ben ik gevallen, maar ik zal weer opstaan. En probeer te leren van de prestatie die ik in de afgelopen zes weken heb neergezet.

David