Van jongs af aan leeft Bono (19) met een dwangstoornis. Dankzij exposuretherapie heeft hij geleerd zijn kwetsbaarheid om te zetten in iets krachtigs. Inmiddels gebruikt hij zijn dwangstoornis juist als een ‘superkracht’ tijdens extreme sportprestaties. Sinds enkele jaren doet hij mee aan triatlons en andere sportevenementen. Onlangs voltooide hij de triatlon in Pamplona (Spanje), waarbij hij geld ophaalde voor onze stichting.
“Ik ben ooit begonnen met hardlopen om mezelf én mijn dwangstoornis uit te dagen. De uitdagingen werden steeds groter en uiteindelijk ontdekte ik de triatlon. Nadat ik meerdere wedstrijden had voltooid, ontstond het idee om mijn sportprestaties te verbinden aan goede doelen. Daardoor kregen mijn uitdagingen nog meer betekenis.”
Triatlon Pamplona voor de ADF stichting
“Begin dit jaar schreef ik me in voor de triatlon in Pamplona, in Spanje. Ik kende de ADF stichting al, omdat ik eerder meerdere bijeenkomsten had bijgewoond. Daarom ben ik gaan uitzoeken of ik geld kon ophalen voor de stichting. Gelukkig bleek dat mogelijk. Ik startte een inzamelingsactie via een GoFundMe pagina. Voor mij was het belangrijk dat mensen wisten dat hun donatie veilig terechtkwam en volledig ten goede kwam aan de ADF stichting. Vervolgens deelde ik mijn deelname met familie, vrienden, kennissen en bedrijven. Ook bood ik mijn verhaal aan bij verschillende lokale kranten.
De triatlon bestond uit 2 kilometer zwemmen, 80 kilometer fietsen en 18 kilometer hardlopen. Uiteindelijk haalde ik met mijn crowdfundingsactie € 740 op voor de ADF stichting.”
Wereldkampioenschap Qatar
“Naast het mooie bedrag behaalde ik nog een bijzondere prestatie. In mijn leeftijdscategorie werd ik eerste. Daarmee plaatste ik mij voor het wereldkampioenschap in Qatar, dat eind dit jaar plaatsvindt.Ik zou daar heel graag aan deelnemen, maar triatlon is een kostbare sport. De inschrijfkosten zijn hoog, de reis is duur en ook de benodigde materialen kosten veel geld.
Ik heb een bijbaan en ben hard aan het sparen. Daarnaast helpt mijn moeder mij financieel. Toch vind ik het lastig om steeds weer geld van haar aan te nemen. Een GoFundMe-actie voor mezelf opstarten voelt ongemakkelijk. Ik haal juist veel energie uit het helpen van anderen. Er zijn zoveel mensen die een donatie harder nodig hebben dan ik.”
Dwangstoornis
“Mijn dwangstoornis is in de loop der jaren behoorlijk veranderd. Als kind had ik vooral last van zichtbare dwanghandelingen, zoals handen wassen en tikken. Later verplaatste de dwang zich steeds meer naar mijn hoofd. Tegenwoordig uit zich dat vooral in dwangmatig tellen, waarbij ik getallen hardop moet uitspreken.Toen ik begon met banenzwemmen, ontdekte ik dat zwemmen een vast ritme heeft. Datzelfde geldt voor triatlons. Door me volledig op dat ritme te richten, kan ik mijn aandacht verleggen van het dwangmatige tellen naar de sport.”
Van beperking naar superkracht
“Ik begon met sporten om mezelf uit te dagen, maar inmiddels zijn die uitdagingen behoorlijk groot geworden. Juist daardoor heb ik geleerd dat mijn dwang niet alleen een beperking hoeft te zijn. Ik heb er mijn eigen ‘superkracht’ van gemaakt. Tijdens het sporten zet ik mijn focus juist in mijn voordeel in.Natuurlijk zijn er ook dagen en trainingen waarop ik mijn ritme niet kan vinden. Dan probeer ik het gewoon opnieuw. Elke training die uiteindelijk lukt, voelt als een overwinning.
Tijdens wedstrijden is het vasthouden van mijn concentratie soms nog moeilijker dan de fysieke inspanning die ik moet leveren. Als mijn focus verslapt en de dwanggedachten de overhand krijgen, lijkt een triatlon eindeloos te duren.”
Mijn eerste overwinning
“Als kind ben ik behandeld door een haptonoom. Daar leerde ik de confrontatie met mijn dwang aan te gaan en de spanning te verdragen. Dat lijkt op wat tegenwoordig exposuretherapie wordt genoemd.”Ik herinner me nog goed dat ik met mijn moeder op vakantie was op Texel. We speelden met een bal op het strand. Op een gegeven moment zat de bal helemaal onder het zand en wilde ik hem eigenlijk niet meer aanraken. Dankzij de oefeningen die ik had geleerd, gooide ik de bal toch terug naar mijn moeder. Dat voelde als mijn allereerste grote overwinning.
Diezelfde confrontatieoefening gebruik ik nog steeds tijdens mijn trainingen en wedstrijden. Om mijn sportieve doelen te bereiken, moet ik mijn dwang telkens opnieuw uitdagen en aangaan. Door steeds weer de baas over mijn eigen lichaam te worden, heb ik veel meer grip gekregen op mijn leven.”
Mijn grootste motivatie
“Natuurlijk motiveert het mij om geld op te halen voor een goed doel, maar mijn grootste motivatie is mijn moeder.Ze heeft me altijd onvoorwaardelijk gesteund. Ze is ontzettend zorgzaam en heeft me, ook tijdens de moeilijke periodes met mijn dwangstoornis, altijd het gevoel gegeven dat ik er niet alleen voor stond. Ik begrijp heel goed dat zij zich zorgen maakt wanneer ik vertel dat ik weer aan een triatlon ga deelnemen. Er zijn niet veel negentienjarigen die zulke extreme plannen maken. Mijn lichaam is nog volop in ontwikkeling en samen letten we er goed op dat ik geen blijvende blessures oploop. Bij vrijwel iedere wedstrijd probeert ze aanwezig te zijn om mij aan te moedigen.
Mijn naam, Bono, betekent in het Latijn ‘alle goeds in de mens’. Mijn ouders hebben die naam niet voor niets gekozen. Ik probeer die betekenis iedere dag eer aan te doen.
Nieuw doel: geld ophalen voor wetenschappelijk onderzoek
“Begin dit jaar heb ik met succes en tevens voor het goede doel deelgenomen aan een Ironman in Duitsland. Op 13 september 2026 neem ik deel aan een volledige Ironman in Pembrokeshire, Wales. Dat is een van de zwaarste triatlons ter wereld: 3,86 kilometer zwemmen, 180,2 kilometer fietsen en vervolgens een volledige marathon van 42,195 kilometer hardlopen. Dit alles moet binnen maximaal 17 uur worden voltooid.Ik heb bewust voor deze Ironman gekozen, omdat hij weer nieuwe uitdagingen met zich meebrengt. Zo ga ik de 180 kilometer fietsen op een oude aluminium vintage racefiets. Het parcours is zwaar, met veel beklimmingen en hoogtemeters. Daarnaast ben ik altijd bang geweest om in zee te zwemmen. Tot nu toe koos ik daarom bewust voor triatlons waarbij het zwemonderdeel in een meer plaatsvond. Deze Ironman begint juist in open zee. Daarmee daag ik mezelf opnieuw uit om mijn grenzen te verleggen.
Ook voor deze uitdaging ben ik een inzamelingsactie gestart. Dit keer wil ik onder andere geld ophalen voor wetenschappelijk onderzoek naar dwang. Een deel van opbrengst gaat naar het wetenschapspanel van de ADF stichting.”
Iedere donatie, groot of klein, helpt. Samen kunnen we bijdragen aan meer onderzoek naar dwang en betere behandelmogelijkheden voor iedereen die hiermee leeft.
Dit interview is geschreven door vrijwilliger Elvira van der Laan
