Het is maart 2025 wanneer ik per toeval op een website terechtkom waar het volgende staat beschreven: ‘Voor jonge mensen die willen groeien, nieuwe talenten willen ontdekken en nieuwsgierig zijn naar wat de natuur hen kan leren. Door in verbinding te staan met jezelf, anderen en de natuur leer je bij Wildgroei keuzes te maken voor een toekomst die bij jou past’! Dit gaat over een trainingsweekend in het bos speciaal voor jonge mensen tussen de 18-35 jaar. Ik ben ervan overtuigd dat dit precies is wat ik nodig heb dit jaar. En dus schrijf ik mij direct in voor het Wildgroei trainingsweekend in oktober.
17 oktober 2025
Het is vrijdagmiddag en ik zit in de auto onderweg naar het Robbenoordbos. Via een groepsapp heb ik van tevoren al even kort kennis kunnen maken met de andere deelnemers, maar nu het zover is, vind ik het toch wel erg spannend om allemaal nieuwe mensen te gaan ontmoeten. Daarnaast heb ik nog nooit eerder in mijn leven gekampeerd in een eigen tentje en ik vraag mij opeens sterk af of dit weekend wel geschikt is voor mij. Gelukkig worden we hartelijk ontvangen door de trainers en voel ik mij al snel op m’n gemak. Tijd om de tent op te zetten. Ik heb geen idee hoe zoiets moet, dus ik probeer maar wat dingen uit. Het lukt me niet, maar in plaats van meteen in paniek te raken, vraag ik om hulp aan anderen die al klaar zijn met hun eigen tent. Zij hebben mij in laten zien dat het heel normaal is dat je niet weet hoe je een tent opzet als je het nog nooit eerder hebt gedaan. Het is geen falen, maar juist leren. Een volgende keer kan ik ook zelfstandig een tent opzetten, want ik heb nu geleerd hoe dat moet.
Het trainingsweekend
Het is inmiddels vrijdagavond en ik voel me anders dan anders, het is net alsof ik mijn dwang in de auto heb achtergelaten. Ik voel me ontspannen, relaxed en vrij van dwang. Er is geen weekendprogramma waarop ik kan zien welke activiteiten er gaan komen en hoe laat, maar dat lijkt mij helemaal niets uit te maken (terwijl ik altijd overal de controle over wil hebben). We wandelen met de groep door het bos en leren elkaar door middel van bepaalde oefeningen steeds beter kennen. De angst om iets ‘raars’ te zeggen of niet goed genoeg te zijn, is nauwelijks aanwezig. Het slapen in een tent gaat prima, al vind ik het wel erg koud en zijn er veel geluiden te horen die ik normaal gesproken niet hoor. Zo schrik ik bijvoorbeeld af en toe van een eikel die op mijn tent terecht komt, maar het maakt me gelukkig niet angstig.
De volgende ochtend staat in het teken van verbinding maken met jezelf. Door het beantwoorden van een aantal vragen, krijg ik waardevolle inzichten. De middag staat in het teken van verbinding maken met de ander. We staan met elkaar op een groot grasveld en krijgen allerlei opdrachten om in tweetallen of met de hele groep uit te voeren. In het begin vind ik dit een beetje ongemakkelijk, maar al snel vind ik het eigenlijk alleen maar fijn en gezellig. Er is één oefening waarbij de helft van de groep aan het dansen is met zijn/haar ogen dicht. De andere helft vormt een cirkel om deze groep heen om degenen die dansen een veilige plek te bieden. Daarna wisselen de rollen om.
Op het moment dat ik zelf met mijn ogen dicht sta te dansen, word ik emotioneel. Opeens dringt het besef tot me door dat ik een aantal jaren geleden geen enkele beweging kon maken zonder daar dwanggedachten en dwanghandelingen bij te hebben. En nu sta ik hier, te dansen met mijn ogen dicht, volledig te vertrouwen op een groep mensen die ik gisteren voor het eerst heb ontmoet. Ik merk dat ik mij veilig voel in deze groep en daarom durf ik ook volledig mezelf te zijn. ’s Avonds maken we nog een mooie wandeling door het bos en als afsluiting van de dag zingen we met z’n allen liedjes rond het kampvuur. Er is tijdens het weekend ook regelmatig tijd om inzichten en gevoelens met elkaar te delen in de groep. We luisteren zonder oordeel en leren ook van elkaar.
De laatste dag van het trainingsweekend is alweer aangebroken. In de ochtend maken we een wandeling door het bos met allerlei aandachtsoefeningen. In de middag zijn we aan het bosbaden. Dit houdt in dat we anderhalf uur lang ergens alleen in stilte in het bos zitten, zonder telefoon. Ik noteer in deze tijd al mijn inzichten die ik dit weekend heb opgedaan in een schriftje, zodat ik ze niet kan vergeten. Ik wil graag één inzicht met jullie delen. Ik heb bijvoorbeeld geleerd dat ik mezelf mag toestaan om af en toe te ontspannen en te voelen waar ik op dat moment behoefte aan heb. Dit is nodig om weer op te kunnen laden en niet telkens over mijn eigen grenzen heen te gaan. Dit wist ik ergens al wel, maar dit weekend heb ik dat ook echt mogen ervaren. Geen telefoon, meerdere momenten nemen om stil te staan bij m’n eigen gevoel en doen wat goed voelt.
Afscheid en hereniging
Het is tijd om afscheid te nemen van alle lieve, positieve en krachtige mensen die ik hier heb mogen leren kennen. Wanneer ik wegrijd en in m’n achteruitkijkspiegel kijk, zie ik daar mijn dwang zitten op de achterbank. Hij baalt ervan dat ik hem dit weekend heb achtergelaten. Terwijl ik juist blij ben dat ik nu weet dat ik ook prima zonder hem kan functioneren. Helaas klampt dwang zich na dit weekend toch weer aan mij vast en vind ik het lastig om hem los te laten. Mijn voornemen voor het jaar 2026 wordt dan ook: Op zoek gaan naar het “wildgroei” gevoel. Het gevoel dat ik had tijdens het waardevolle Wildgroei trainingsweekend in oktober. Hiermee bedoel ik concreet dat ik meer op mezelf mag gaan vertrouwen (in plaats van op mijn dwang), dat ik meer mag gaan luisteren naar mijn eigen gevoel en dat ik het mezelf mag gunnen om af en toe ook te ontspannen en te doen waar ik blij van word! Het is niet realistisch om te wensen dat mijn dwang besluit om bij mij weg te gaan, maar ik kan hem wel leren dat ík degene ben die altijd de regie heeft.
Vera (25 jaar) schrijft over haar dwangstoornis. Ze heeft al ruim elf jaar last van controledwang en intrusies die een grote impact hebben op haar dagelijks leven, maar ze leert hier steeds beter mee om te gaan. Door het delen van haar eigen ervaringen hoopt ze op meer openheid en begrip voor dwangstoornissen. Daarnaast zou ze graag lotgenoten wat hoop en inspiratie mee willen geven voor de toekomst.
Plaats een Reactie
Meepraten?Draag gerust bij!