Sinds haar nieuwe voorstelling ‘Als Wolken Konden Doden’ is ze naar eigen zeggen ‘losgekomen van de kleinkunst- en cabaret klassiekers’ en schrijft ze haar eigen muziek en teksten. Naomi’s enorme wil om haar leven als zangeres, theaterschrijfster en performer zo betekenisvol mogelijk te maken zet haar publiek aan het denken – en voelen. ‘Ik vind het mooi als mijn voorstellingen iets
teweegbrengen bij mensen.’
Interview: Désirée Butler – Foto: Elodie Vreeburg, Hanna Boudewijns
“Rond mijn tiende kwam ik terecht bij een kinderkoor. Ik zong graag en ging als snel naar een talentenklas waar ik privéles kreeg. Daarna ging ik naar een amateurschool en kreeg ik les van verschillende musicaldocenten. Na een auditie voor een musical-talentenklas op mijn veertiende ging ik naar de MBO Song& Dance waar ik musical studeerde. Op het keuzemoment: auditie doen voor de toneelschool of voor het conservatorium, besloot ik naar het conservatorium te gaan: de muziek riep toch meer.
Ik werk graag vanuit mijn eigen projecten en koos al snel voor het Nederlandse repertoire. Tijdens mijn auditie zong ik een kleinkunstnummer van Wende Snijders (zangeres en singer- en songwriter). Vervolgens ging ik samen met producer en pianist Hendrik Behnen de studio in om muziek van Jacques Brel in een nieuw jasje te steken. Hendrik is de vertaler van mijn verhaal. Dat concept werkte ik naast mijn studie aan het conservatorium uit tot een voorstelling. Het was eigenlijk voor het eerst dat ik zo bevangen werd door een eigen project. Ik kon al mijn gevoelens en angsten erin leggen waardoor ik een sterk gevoel van zingeving had.
Gewoon even ademhalen
Als kind was ik al vrij angstig, rond mijn elfde begon ik pleinen opeens eng te vinden. Ik dacht: ‘Als ik daar loop en ik val, kan ik me nergens aan vastgrijpen.’ De overgang naar de middelbare school was voor mij een grote verandering. In de bioscoop kreeg ik tijdens een – naar wat later bleek – spannende film, voor het eerst een paniekaanval. Op een gegeven moment kreeg ik vier à vijf paniekaanvallen op een dag. Op school rende ik tijdens de angstpieken telkens de klas uit en kreeg last van derealisaties*; ik had dan het gevoel dat ik ‘vast zat’ of in een nachtmerrie was beland. Constant was ik bang dat het weer zou gebeuren, waardoor ik de straat bijna niet meer durfde over te steken en niet meer alleen naar school durfde te fietsen. Vriendinnen en klasgenoten snapten niet zo goed wat er met me aan de hand was. Een vriendin stond me wel bij en ook bij mijn ouders vond ik steun. Ik belde hen altijd als ik in paniek was, zij konden mij wel rustig krijgen. Ze maakten zich wel grote zorgen, maar gingen er nuchter mee om. Ik weet nog dat mijn moeder in al haar radeloosheid op een gegeven moment riep: ‘Nu moeten we extra hulp zoeken’. Ik ben toen naar een coach geweest, omdat ik tijdens paniekaanvallen steeds hyperventileerde.
‘Ik wil mensen inspireren om opener te zijn’
Een ommekeer kwam toen mijn coach zei: ‘Wat als je nou niet wegrent en even blijft zitten? Gewoon een paar seconden langer en gewoon ademhalen – wat gebeurt er als je dat doet?’ Dapper moet je daar wel voor zijn en dat vind ik nog steeds lastig. Maar ik weet ook dat het erger wordt als ik met volle angst erin ga hangen. Dus ik moet vaak mijn eigen coach of beschermer zijn die mij hier doorheen helpt: je hoéft het niet alleen te doen, maar je kúnt het wel alleen doen. Af en toe bel ik nog mensen als ik me niet goed voel. Maar de vraag: ‘Wat voel je dan?’ werkt tijdens een angstaanval niet. Afleiding helpt me wél. Ik zeg altijd tegen mijn vrienden, bijvoorbeeld als we in een tunnel lopen: ‘Leid me maar af met een leuk verhaal en vraag me niet teveel.’
Nog iets dieper duiken
Tijdens een première heb ik de eerste minuut nog last van derealisaties*. Dan moet ik wel heel bewust denken: ‘Niet wegrennen nu!’ Eenmaal op het podium en tijdens de voorstelling heb ik daar
geen tijd voor en moet ik gewoon constant bezig zijn met de volgende scène of de volgende stap. Dat maakt dat ik me op het podium helemaal los kan maken van mijn angsten. In de eerste minuut moet ik er even inkomen, maar als ik eenmaal ‘los’ ben, dan kan ik super focussen en zit ik helemaal in het verhaal. Sinds mijn nieuwe voorstelling ‘Als Wolken Konden Doden’ kan ik echt zin hebben om mijn eigen werk te laten zien.
Doordat ik zang heb gestudeerd, kan ik bouwen op mijn ambacht. Daarnaast heb ik op school geleerd te improviseren. Als ik bang ben of als ik dagdroom over angst, schrijf ik die zin op, dat hoort bij het creatieve maakproces. Eenmaal in de studio kan ik deze kwetsbaarheid uitvergroten en wordt het iets heel technisch in plaats van iets wat je overkomt. Als voorbeeld: ik maakte een tekst over de angst om te gaan slapen omdat ik dan het gevoel krijg dat ik dood ga. Dat werd een onheilspellend lied waarin ik al die energie kon stoppen. Het liefst breng ik het zo echt en rauw mogelijk over waarbij Hendrik (Behnen) mijn verhaal vertaalt naar zijn synthesizers. Op die manier kan ik in rollen kruipen en wordt elk nummer een eilandje op zich. Het beperkt zich dan niet tot alleen melancholie of ‘gewoon een mooi liedje’.
Eén van mijn meest fantastische ervaringen tot nu toe is dat we de voorstelling Litanie mochten spelen op verschillende theaterfestivals. Per optreden speel je dan voor een klein groepje mensen, zo’n vijfentwintig, dat is heel intiem. Mensen kwamen na de voorstelling geëmotioneerd naar me toe om erover te praten. Ik vind het mooi dat het iets teweegbrengt bij mensen; dat ze even bij hun
gevoel kunnen. Of dat ik iets wat ze zelf niet op papier konden zetten net met andere woorden kon zeggen.
‘Ik vind het mooi als mijn voorstellingen iets teweegbrengen bij mensen.’
Afgelopen jaar mochten we in Klein Bellevue spelen en dat was zowel een hoogtepunt als doel van mij . Ooit wil ik in Carré spelen. Ik wil solovoorstellingen blijven maken, ook minder autobiografische want ik wil mezelf ook uitdagen: ‘Hoe is het als ik niet mijn eigen verhaal vertel, maar dat van anderen? En, kan ik dan ook dichtbij mensen komen? Hoe ga je dat aan?’ Daarbij wil ik hetzelfde blijven bereiken: ik wil dat het betekenisvol is. Ik wil dus nóg iets dieper duiken, ik wil nóg iets eerlijker zijn en mensen inspireren om ‘open’ te leven!”
Wie is Naomi Seine
Naomi Seine (1998) is zangeres, theatermaker en performer. Ze studeerde in 2024 af aan het Conservatorium van Utrecht. In haar werk legt ze haar persoonlijke verhalen bloot door middel van muziek en geschreven teksten. In seizoen 24/25 en 25/26 speelt Naomi haar solovoorstelling Als Wolken Konden Doden, geregisseerd door Jeroen en Olivier Kriek, in de theaters. Hierin deelt ze haar kijk op angst door middel van poëtische teksten en elektronische muziekproducties. De voorstelling werd ontwikkeld onder productiehuis Hollandse Luchten. Samen met Hendrik Behnen schreef Naomi de muziek. Ze bracht in 2022 haar debuut EP uit, genaamd ‘Litanie’. Meer weten? Kijk op instagram @naomiseine.
Op 31 oktober speelt Naomi haar solovoorstelling ‘Als Wolken Konden Doden op de ADF Ledendag in Utrecht. Kom je ook? Kijk dan op www.adfstichting.nl/ledendag en bestel je ticket(s).
Dit artikel verscheen als eerst in ons magazine Vizier (editie 2, zomer 2025) . Wil je het magazine ook ontvangen? Word dan Vriend van ADF. Klik hier voor meer informatie.
*Bij derealisatie of depersonalisatie voelt het alsof de wereld om je heen of je eigen lichaam en gevoelens niet echt zijn. Dit soort ervaringen noemen we dissociatie – dat wanneer je het gevoel hebt dat je even los staat van jezelf of van wat er om je heen gebeurt.
