Ga voor je dromen!

Er is weer een nieuwe column van vaste columnist Vera. Vera heeft al ruim elf jaar last van controledwang en intrusies die een grote impact hebben op haar dagelijks leven, maar ze leert hier steeds beter mee om te gaan. Door het delen van haar eigen ervaringen hoopt ze op meer openheid en begrip voor dwangstoornissen.

Vakantieplan 2026

De afgelopen jaren heb ik er vaak over nagedacht om een keer in mijn eentje op vakantie te gaan naar een warm land. Het was een droom waar ik regelmatig over fantaseerde: een all-inclusive resort aan het strand, genietend van het mooie weer, zelf beslissen wat je gaat doen en eten waar je op dat moment zin in hebt. Kortom, een vakantie waarbij je je nergens zorgen over hoeft te maken en helemaal tot rust kan komen.

Toen ik deze droom deelde met mensen in mijn omgeving, was niet iedereen even enthousiast: “Stel nou dat er wat met je gebeurt, dan ben je helemaal alleen.” “Ik zou er nog maar even goed over nadenken als ik jou was.” Maar hoe langer ik erover nadacht, hoe meer ik ervan overtuigd raakte dat dit juist goed zou gaan uitpakken voor mij. Ik zag het probleem niet. Ik heb de afgelopen jaren al zo ontzettend veel angsten overwonnen, dan moet ik dit toch ook wel aankunnen? Het leek me fantastisch, en daarom boekte ik dit jaar mijn allereerste solovakantie naar Kreta.

Suzan & Freek

Voordat het zover was, had ik eerst nog wat anders op de planning staan waar ik heel erg naar had uitgekeken. Ik ben groot fan van Suzan & Freek en eind mei ben ik dan ook naar hun concert in het GelreDome geweest. Het was een geweldige avond! Tijdens het concert zei Suzan: “Waar jij ook bang voor bent, wat het ook is wat jij graag zou willen doen in je leven. Ik hoop dat het je lukt om niet te luisteren naar die stem in je hoofd die tegen je zegt dat je niet goed genoeg bent of dat je het niet kan, want je kan het wel. Ga voor je dromen, echt, je kan het.” Eén van die dromen kwam voor mij opeens al heel dichtbij, want op 7 juni begon mijn zesdaagse reis naar Kreta!

Klaar voor vertrek

De avond voor vertrek wist ik opeens niet meer waarom ik eigenlijk alleen op vakantie wilde gaan. Had ik hier wel echt goed over nagedacht? Is het eigenlijk wel haalbaar om in je eentje op vakantie te gaan als je een dwangstoornis en autisme hebt? Maar toen bedacht ik me weer wat Suzan had gezegd. Ja, ik kan dit! Mijn ouders brachten mij midden in de nacht naar Schiphol, omdat mijn vlucht om 6.20 uur stond gepland. Ik vond de heenreis wel wat spannend, maar was tegelijkertijd ook heel enthousiast en nieuwsgierig naar alles wat ik deze week zou gaan beleven.

Uit mijn comfortzone

Ik had zo gehoopt dat ik met jullie zou kunnen delen dat mijn solovakantie fantastisch was. Dat ik echt heb kunnen genieten, gedaan heb waar ik op dat moment behoefte aan had, heb genoten van al het lekkere eten en het prachtige weer. En het goede nieuws is: dat kan ik inderdaad met jullie delen! Normaal gesproken maakte ik mij altijd zorgen om de mensen met wie ik op vakantie was. Gaat alles wel goed met hen? Vindt iedereen het eigenlijk wel leuk? Die zorgen had ik nu niet en dat voelde fijn. Verder was mijn dwang wel aanwezig, maar dan in een soort vakantiemodus, net zoals ikzelf. Af en toe kwamen er beangstigende gedachten voorbij, maar ze maakten mij niet van streek. Ik bleef steeds tegen mezelf zeggen: “Ik ben veilig en goed zoals ik ben.”

Een paar avonden ben ik zelfs nog even flink uit mijn comfortzone gegaan. Zo heb ik gedanst met vreemde mensen op een podium, wat ik heel erg spannend vond, omdat ik altijd bang ben om iets verkeerd te doen. Daarnaast heb ik in m’n eentje karaoke gezongen voor een groep mensen. Doodeng vond ik dat, maar zingen is wat ik het allerliefste doe, dus waarom niet waar andere mensen bij zijn? Daar stond ik dan, trillend met de microfoon in mijn hand, maar ik heb het gewoon gedaan! En wat kijk ik er met een blij en trots gevoel op terug.

Wat neem ik mee uit deze reis?

Ik had altijd een dwangritueel in de avond voordat ik naar bed kon gaan. Op Kreta durfde ik dit ritueel los te laten en ik merkte dat er meer dan een uur aan tijd overbleef om aan andere dingen te besteden. Toen ik weer thuis was, gaf ik bij mijn coach aan dat ik liever mijn ‘vakantieritueel’ wilde behouden en mijn ‘dwangritueel’ los wilde laten. Samen hebben we als exposure-oefening afgesproken dat ik mijn dwanghandelingen voor het slapengaan niet meer uit zou voeren, zodat ik kon ervaren dat ik het angstige gevoel kan verdragen en dat er niets ergs gebeurt. Ik kan niet zeggen dat het mij volledig is gelukt om mijn dwangritueel in de avond los te laten, maar driekwart is toch echt wel verdwenen. Dat betekent dat ik nu drie kwartier overhoud om te besteden aan ontspannende activiteiten voor het slapengaan.

Verder heb ik geleerd dat ik meer op mezelf en mijn eigen gevoel mag gaan vertrouwen. Ik ken mezelf het beste en hoef voor het maken van mijn keuzes geen bevestiging te zoeken bij anderen. Tegen de mensen die niet zeker wisten of het een goed idee was om alleen op vakantie te gaan, kan ik namelijk zeggen: “Het was geweldig en volgend jaar ga ik dit avontuur weer aan in een ander land.” Hoewel ik weet dat ik meer op mezelf mag gaan vertrouwen en mijn eigen keuzes mag maken, is dit iets waar ik in de praktijk nog ontzettend veel moeite mee heb. Ik ben bang dat ik niet goed genoeg ben, bang om anderen te kwetsen en bang om de verkeerde keuzes te maken. Maar ik weet ook dat ik sterk ben en de kracht heb om tegen mijn dwang in te gaan. Ik ga nog steeds met volle angst vooruit!

Vera (26 jaar) schrijft over haar dwangstoornis. Ze heeft al ruim elf jaar last van controledwang en intrusies die een grote impact hebben op haar dagelijks leven, maar ze leert hier steeds beter mee om te gaan. Door het delen van haar eigen ervaringen hoopt ze op meer openheid en begrip voor dwangstoornissen. Daarnaast zou ze graag lotgenoten wat hoop en inspiratie mee willen geven voor de toekomst.