In 2014 ben ik gediagnosticeerd met een dwangstoornis en een jaar later kwam daar de diagnose autisme bij. Sindsdien heb ik te maken gehad met veel verschillende hulpverleners in mijn leven: van psychologen tot sociotherapeuten en van woonbegeleiders tot persoonlijk begeleiders. Met de één bouwde ik een fijne vertrouwensband op, terwijl ik bij de ander juist blij was als die weer vertrok.
Afscheid
Nu, twaalf jaar later, heb ik er nog altijd moeite mee om afscheid te nemen van hulpverleners waarbij ik het gevoel heb dat ze mij serieus nemen, oprecht naar mij luisteren en dat ik na onze afspraken het gevoel heb weer met volle angst vooruit te kunnen gaan. Het liefst zou ik willen dat deze mensen voor meerdere jaren in mijn leven blijven, maar helaas is dat in de praktijk niet het geval. Hulpverleners vinden een nieuwe baan, krijgen een burn-out, gaan met zwangerschapsverlof of er wordt bezuinigd in de zorg. En iedere keer moet ik weer afscheid nemen en tegelijkertijd wennen aan een nieuwe coach.
Oud en nieuw
Sinds twee jaar woon ik op mezelf en krijg ik wekelijks ambulante ondersteuning van een persoonlijk begeleider. Het woord ‘een’ kan ik trouwens weglaten, want inmiddels heb ik binnen deze twee jaar afscheid moeten nemen van zes coaches en leer ik nu de zevende kennen. De organisatie waar ik ondersteuning van krijg, had bedacht om op 31 december een brief te versturen met de mededeling dat mijn persoonlijk begeleider (de vijfde, met wie ik echt een goede band had) weg zou gaan per februari. Dit kwam voor mij totaal onverwachts en ik was volledig van slag. Mijn oud en nieuw kreeg opeens een letterlijke betekenis: ik moest alweer afscheid nemen van het oude, vertrouwde wat er was en tegelijkertijd openstaan voor het nieuwe dat me nu weer te wachten stond.
Vertrouwen opbouwen
Na een emotioneel afscheid afgelopen februari leerde ik mijn nieuwe coach steeds beter kennen. Ik blijf het lastig vinden om helemaal opnieuw mijn levensverhaal te delen met iemand die ik eigenlijk nog niet goed ken. Na een paar weken begon ik haar ook te vertrouwen en dat voelde fijn. Totdat ik te horen kreeg dat ze een nieuwe baan had en ik per april weer een andere persoonlijk begeleider zou krijgen. Dit keer was ik niet alleen verdrietig, maar vooral ontzettend boos op de situatie. Ik wilde geen afscheid meer nemen, geen nieuwe coaches leren kennen en al helemaal geen vertrouwensband meer opbouwen.
Accepteren en loslaten
Gelukkig is er voor mij altijd één stabiele factor gebleven: een coach in Amsterdam die ik heb leren kennen tijdens een opname voor mijn dwangstoornis in 2017. Zij is zo’n fijne coach voor mij. Ik gun echt iedereen met een dwangstoornis een hulpverlener zoals zij. Zij is de enige bij wie ik alles durf te delen over mijn dwang, omdat ik haar volledig kan vertrouwen. De afgelopen tijd hebben we het uiteraard ook gehad over de vele wisselingen in mijn ambulante begeleiding. Zij vertelde mij dat ik, hoe vervelend het ook is, moet accepteren dat hulpverleners mensen zijn die komen en gaan. Ze wandelen een stukje met je mee in je leven, maar daarna moet je ze ook weer loslaten. Op dit moment leer ik mijn nieuwe persoonlijk begeleider kennen en ik heb er gelukkig een goed gevoel bij. Tegelijkertijd ben ik me er meer dan ooit van bewust dat ik niet kan voorspellen hoe lang zij mij zal begeleiden. Heel voorzichtig denk ik bij mezelf: misschien is dit wel gewoon een kwestie van ‘go with the flow’.
Dankbaar
Soms denk ik terug aan alle fijne hulpverleners die ik heb gehad. De hulpverleners bij wie ik het gevoel had dat ik door een rouwproces heen moest gaan na het afscheid. Ik vraag mij weleens af of ze beseffen hoeveel ze voor mij hebben betekend en nog steeds betekenen. Dan denk ik aan de ondersteuners op mijn middelbare school, die er altijd voor mij waren, waardoor het mij lukte om, ondanks mijn ernstige dwangstoornis, toch examen te doen. Maar ook aan alle geweldige sociotherapeuten tijdens mijn opname; mede dankzij hun hulp lukte het mij om het gevecht met mijn dwang aan te gaan. Na mijn opname heb ik ook nog een aantal fijne coaches gehad. Tegen al deze mooie mensen zou ik willen zeggen: bedankt dat jullie een stukje met mij hebben meegewandeld in mijn leven. Ik zal jullie nooit vergeten!
Vera (26 jaar) schrijft over haar dwangstoornis. Ze heeft al ruim elf jaar last van controledwang en intrusies die een grote impact hebben op haar dagelijks leven, maar ze leert hier steeds beter mee om te gaan. Door het delen van haar eigen ervaringen hoopt ze op meer openheid en begrip voor dwangstoornissen. Daarnaast zou ze graag lotgenoten wat hoop en inspiratie mee willen geven voor de toekomst.
Eerdere columns van Vera:
Plaats een Reactie
Meepraten?Draag gerust bij!