Ook dit kan je dus als dokter overkomen!

Na een zeer moeizaam re-intergratie traject kom ik voor de 1e jaarevaluatie op het spreekuur van mijn bedrijfsarts. Dan verloopt ons gesprek als volgt:

“Nou, wat mankeert je?” klinkt het op aanvallende toon.
Ik ben perplex en fel tegelijk: ‘Ik kom hier al een jaar, nu mag U mij vertellen wat ik heb!’

“Het is geen quiz! Vertel maar wat je hebt!”
‘Nee, dat doe ik niet – u gaat mijn diagnose noemen!’

Hij scrolt door mijn dossier… mompelt Citalopram.. denkt dat ik een depressie had.
‘Maar ik ben helemaal niet depressief!‘ roep ik uit, ‘ik heb een gegeneraliseerde angststoornis’.

Er volgt geen excuses of verbazing, maar een tegenvraag: “Waar ben je dan bang voor?”
‘Het is gegeneraliseerd’ zeg ik.

Hij lijkt het woord niet te kennen, terwijl het een oer-Hollandse ervaren dokter is en nog een keer zegt hij: “Waar ben je dan bang voor?”
‘Ik ben niet bang’ begin ik,’ik..’ maar voordat ik mijn zin kan af maken (wilde namelijk zeggen dat het is alsof ik continu onder hoogspanning sta), spreekt hij luid: “En je hebt een angststoornis en je zegt dat je niet bang bent!!!’

Door onkunde, schaamte en vooroordelen heb ik zelf ruim 30 jaar als arts en in mijn privéleven, mijn angsten en vermoeidheid gebagatelliseerd en genegeerd. Hoe wrang is het dan een professional te treffen, die er ook geen kaas van heeft gegeten.

—

Bovenstaande tekst heb ik recent gedeeld in “Medisch Contact”, een vaktijdschrift voor artsen. Helaas lukt het mij niet meer om als dokter te werken en toen ik mijn abonnement op dit tijdschrift ging opzeggen wilde ik toch nog graag “GAS” onder de aandacht brengen en het onrecht aankaarten wat je in de besloten ruimte van een professional kan overkomen.

Enerzijds luchtte het op, anderzijds is daar weer de oude boosheid (het voorval vond 3 jaar geleden plaats) die ik zo graag achter me wil laten. Vandaar dat ik mezelf de keuze heb gesteld: of ik laat het los, of ik deel de lessen die ik hieruit geleerd heb, om anderen in een soortgelijke situatie te steunen.

Bij deze mijn tips:

• Neem bij belangrijke gesprekken iemand mee, die je kent en vertrouwt. Wat was ik blij dat mijn vriendin naast me zat en ook nu nog weet hoe het gesprek destijds verliep.
• Overweeg een lidmaatschap van een vakbond. Zelf was ik al jarenlang lid van de LAD, een vakbond voor artsen. Als je zelf emotioneel en minder belastbaar bent is het fijn te kunnen sparren met een jurist, die kennis heeft van je rechten en plichten.
• Blijf je klacht concreet benoemen bij je leidinggevende. In onze organisatie bleken al jaren veel klachten te zijn over de betreffende bedrijfsarts. Uiteindelijk heeft de HRM afdeling als 1e stap een enquêteformulier naar werknemers gestuurd om zich een beter beeld te kunnen vormen van wat er leefde onder het personeel, om zo ook de Raad van Bestuur te kunnen informeren.
• Realiseer je dat een klachtenprocedure over het algemeen traag verloopt en dat het (zeker bij een psychische kwetsbaarheid) veel energie kost. Een juriste hielp mij de juiste prioriteiten te stellen, ook gaf mijn leidinggevende me de tijd om de klacht op papier te zetten.
• Besef waar je invloed op hebt en wat je moet loslaten.
• Je mag om een andere bedrijfsarts vragen. In mijn sores was ik zelf niet eens op dat idee gekomen, aangezien er maar een bedrijfsarts voor onze organisatie werkte.
• Een tip, die ik eigenlijk niet mag/wil geven, maar mij wel hielp.. op de website van Zorgkaart kun je nu nog beoordelingen lezen van patiënten over hun behandelaar. Daar stonden oude reviews met een pijnlijk herkenbare tekst en lage cijfers, naast lovende reviews met extreme hoge cijfers. Het lag dus niet alleen aan mij, dat ik me denigrerend benaderd voelde.

Als laatste iets wat ik recent ervaarde. Ik was bij een bijeenkomst waar het over vergeving ging. Tot nu toe had ik deze bedrijfsarts niet vergeven, omdat hij geen sorry had gezegd. Maar nu dacht ik ‘weet je, hij zal nooit sorry gaan zeggen, het blijft niet eerlijk en onprofessioneel zoals hij handelde, maar ik vergeef hem’. Wat een opluchting voor mezelf! Eigenlijk een cadeau wat ik mezelf na 3 jaar kon geven.

De auteur van dit verhaal heeft ervoor gekozen anoniem te blijven. Zijn/haar identiteit is bekend bij de redactie.