Opgroeien in een onveilige, onstabiele en stressvolle omgeving heeft invloed op jouw als mens, misschien wel blijvend. Nu ik zelf kinderen heb is het mij nog duidelijker geworden wat ik als kind allemaal heb gemist.
Ik wil er niet naartoe om het over de tekortkomingen van m’n ouders te hebben, want dat heeft weinig zin. Elke ouder geeft wat hij of zij kan geven en heeft zelf misschien ook te maken met tekortkomingen uit zijn of haar eigen jeugd. Toch kostte het mij veel moeite om het hier zonder oordeel over te kunnen hebben. Ik ben ook maar een mens en voel ik soms het verdriet van de kleine Maria (ook al was m’n voornaam toen anders!) wanneer ik mijn kinderen iets geef wat ik zelf nooit gekend heb.
Sinds ik me heb verdiept in familiesystemen, familiegeweten en familieopstellingen, heb ik hier gelukkig meer inzichten in mogen ontvangen. Het is een illusie om te denken dat er ouders zijn die geen enkele fout maken of geen tekortkomingen doorgeven.
In de loop der jaren heb ik in verschillende therapieën, workshops en cursussen geleerd dat wat jij geeft ook is wat jij terugontvangt. Kijk jij wantrouwend en boos naar je omgeving dan krijg je die energie ook terug.
Ik ben heel lang heel boos geweest op mijn jeugd, mijn ex, hulpverleners en instanties die fouten maakten, maar zie nu in hoe ik hier anders mee om kan gaan zodat er wel geluisterd wordt. Dit geeft mij een stuk meer innerlijke rust.
Heb jij ook een soortgelijk verhaal? Ik ben benieuwd hoe jij hiermee om bent gegaan.
Maria is 43 jaar en kreeg in 2023 de diagnose PTSS (PostTraumatische-StressStoornis). Alle puzzelstukjes die voor haar jaren ongrijpbaar waren vielen dat jaar eindelijk op zijn plek. De klachten die zij hiervan nog steeds ervaart hebben een grote invloed op haar en haar omgeving. Uit angst hield ze alles in eerste instantie voor haarzelf. Dit zorgde ervoor dat haar wereld erg klein werd. Nu wil ze juist haar verhaal delen. Door er open over te zijn hoopt ze dat er meer begrip komt rondom PTSS.
Plaats een Reactie
Meepraten?Draag gerust bij!