Leslie Keijzer: ‘Ik ben nu de schade aan het inhalen’

Leslie Keijzer (1990) – bekend van de Videolandserie Echte Gooische Moeders – kreeg na de geboorte van haar zoontjes heftige angst- en paniekaanvallen. Terwijl de huisarts het afdeed als ‘vermoeidheid’, ging het steeds slechter met haar. Na talloze therapieën kwam de diagnose: postnatale depressie. Medicatie bleek uiteindelijk haar redding. ‘Ik denk er niet licht over, die pillen slik je niet voor je lol.’

Interview: Jeroen Mei / Foto’s: Jasper Suyk en Feriet Tunc

In je boek praat je heel openhartig over je postnatale depressies, angst om dood te gaan, vlieg- en liftangst en paniekaanvallen. Hoe diep zat je en hoe gaat het nu met je?
“Heel diep. Ik zat zo diep in de put dat ik op een gegeven moment alleen nog maar huilend in bad zat. Ik kwam het huis niet meer uit en had de hele dag doorlopend paniekaanvallen. Nu gaat het gelukkig goed dankzij mijn medicatie. Maar het hele proces, waarin ik twee kinderen heb gekregen, heeft vier jaar geduurd.”

Kun je je eerste paniekaanval nog herinneren?
“Dat was na de geboorte van mijn eerste zoontje Moises. Ik was in ons oude huis in Amsterdam, we wonen nu in Amstelveen. Ik zat gewoon op de bank en kreeg ineens heel weinig lucht, alles gonsde, ik had het koud en warm tegelijkertijd, kon amper nog praten en had het gevoel dat mijn hart het niet meer deed. Ik was er van overtuigd dat ik dood ging en was daar letterlijk doodsbang voor. Als je het niet kent, net als een bevalling, is het bijna niet uit te leggen. Daarna ging het van kwaad tot erger. Wat ik vooral heel eng vond is dat een paniekaanval altijd uit het niets komt, je kunt je er niet op voorbereiden. Wat ik ook heel erg vind is dat ik zo vaak bij de huisarts heb gezeten, huilend. Keer op keer werd ik weggestuurd; rust maar eens goed uit. Men zei: ‘Je bent gewoon moe na de bevalling’!”

In dat proces kreeg je twee kinderen, je had een partner, moest draaien voor de serie Echte Gooische Moeders…. Hoe hield je dat vol?
“Daar ben ik zelf nu nog verbaasd over. Ik ging gewoon maar door. Ik wilde me er niet aan overgeven, niet zeuren, me niet aanstellen. En soms nam ik overdag slaappillen, dan wist ik dat ik geen paniekaanval zou krijgen. Voor de serie kon ik het in het begin nog wel een beetje verbloemen, maar uiteindelijk lukte dat niet meer. Mensen wisten wel dat het niet zo goed met me ging, maar ik zei niet dat het paniekaanvallen waren. Daar schaamde ik me voor. Dat ik misschien ook moest erkennen dat ik een psychisch probleem had. En ik wilde ook niet nog meer aandacht op mezelf richten, want het ging toch al zo vaak over mij. De andere meiden komen allemaal uit gezinnen waarvan de ouders nog bij elkaar zij n. Ik was toch altijd al een beetje de ‘moeilijke meid’ binnen de vriendinnengroep. Ik was: ‘het meisje met gescheiden ouders en een ingewikkelde jeugd’. Alle meiden hebben intussen het boek gelezen en ze zeggen allemaal: ‘Jeetje, ik wist niet dat het zó slecht met je ging!’

En thuis?
“Mjin vriend Goof nam steeds meer over. Hij kon op een gegeven moment niet meer naar zijn werk omdat ik niet alleen durfde te zijn. Als moeder was ik overbezorgd en paniekerig, had controledwang, doodsbang dat er iets niet goed zou gaan. Dat gaf ook weer spanning in huis. Goof is al die tijd echt fantastisch geweest, ontzettend begripvol. De kinderen waren gelukkig nog heel klein, maar ik ben nu wel de schade aan het inhalen en allerlei leuke uitjes aan het boeken. Ineens gaan we naar de Efteling en vieren we weer verjaardagen. Behalve ze verzorgen: aankleden, tanden poetsen, eten geven, deed ik niets meer met ze. Ik heb ze niet verwaarloosd. Maar naar school brengen, dat lukt me niet. Of ik daar achteraf een schuldgevoel over heb? Nee. Ik was ziek. Zoals iemand met een gebroken been ook ziek is en bepaalde dingen niet meer kan.”

‘Ik ben liever een beetje afgevlakt en gelukkig dan ellendig’

Waarom begon je aan een tweede kind toen het nog steeds niet goed met je ging?
Ik dacht: als ik het nu niet doe, doe ik het nooit meer. Ik wilde heel graag een broertje of zusje voor Moises. Toen ik zwanger werd, ging het gelukkig weer een tijdje goed, waarschijnlijk door de hormonale veranderingen in mijn lijf. Ik schreef de eerste depressie ook toe aan een te drukke kraamtijd en de borstvoeding waardoor ik het gevoel had leeggezogen te worden. Dat ging ik anders doen. Ik heb zelfs mijn placenta laten capsuleren. Dieren eten ook hun placenta. Ik dacht dat ik daarmee kon voorkomen om weer in de angst- en paniekaanvallen terecht te komen. Toch viel ik opnieuw in de afgrond, dieper dan ooit. Waarschijnlijk was het angst voor de angst die de terugval meer in de hand heeft gewerkt.”

Denk je dan; het komt nooit meer goed met mij ?
“Ik heb me zo verschrikkelijk slecht gevoeld en was tot zo weinig in staat dat ik me echt heb afgevraagd: ‘Wat doe ik hier nog?’ Ik zag mezelf alleen nog maar als een last voor iedereen. Er een eind aan maken, dat zou ik niet durven. Ik word er nog altijd emotioneel van als ik hieraan terug denk.”

Terwijl je al die tijd op zoek was naar hulp?
“Klopt. De huisarts bleef me maar wegsturen, dus dan ga je zelf op zoek. Acupunctuur, yoga, ademhalingstherapieën, vitamines, anders eten, haptonomie, frequentie therapie, osteopathie, cranio sacraal therapie. Allemaal met wisselend succes, maar niets hielp echt. EMDR heeft me wel geholpen bij mijn angst voor liften en kleine ruimtes. En ik ging al die jaren sowieso iedere week naar een psycholoog. Dat vond ik heel fijn want ik kon daar praten over mijn onveilige jeugd met ouders die veel ruzie maakten. Omdat ik praatte met een psycholoog, dacht ik ook: ‘Zie je wel, het ligt aan mijn jeugd. Als ik die verwerkt hebt komt het allemaal goed’. Dat zeiden mensen ook. Alleen soms is dat allemaal niet genoeg en mis je gewoon een stofje in je hersenen. Dan moet je – of je wilt of niet – aan de pillen.”

Was je tegen medicatie?
“Ik hou absoluut niet van medicijnen. Vanuit mijn jeugd heb ik meegekregen dat je dingen zelf moet oplossen en je niet moet aanstellen. Ik denk dat ik mezelf al die tijd toch niet serieus nam. Tot ik op een gegeven moment echt geen uitweg meer zag en zo diep zat dat ik dacht: ‘Ik kan het net zo goed proberen’. Ik was namelijk op, écht OP.”

Hoe ging dat?
“Het opbouwen was zwaar, want mijn klachten werden erger. Ik kreeg nog meer paniekaanvallen. Mijn angst om dood te gaan was nog nooit zo erg. Ik wilde er op een bepaald moment zelfs mee stoppen, maar Goof zei: ‘Je gaat door!’ Na twaalf weken werd ik ineens weer mezelf. Ik werd wakker, ik hoorde de vogels fluiten en ik had er weer zin in. Ik kon weer lachen, echt lachen en bracht mijn kinderen weer naar school. Ineens was ik er weer! Ongelofelijk, ik geloofde het zelf bijna niet!”

Er is ook veel negatief sentiment tegen antidepressiva. Wat merkte jij daarvan?
“Mijn EMDR therapeut was faliekant tegen. Hij zei dat er nooit iets bewezen was over de werking van ‘die troep’. Daar schrok ik wel van. Er waren ook mensen die waarschuwend zeiden: ’Ja, maar dan gaat je libido omlaag’. Alsof ik überhaupt nog seks had! We doen het nu vaker dan toen. Dan maar met een pilletje, toch? Mensen die er een oordeel over hebben zijn altijd mensen die zelf niet slikken. Maar ik kreeg ook berichten op Instagram van mensen die vertelden dat zij nu ook antidepressiva slikken, omdat ik er open over was. Kijk, het liefst slik ik ook niks en ben ik nergens van afhankelijk. Ik denk er niet licht over, die pillen slik je niet voor je lol.”

Want er zijn ook bijwerkingen?
“Ja, mijn gevoel is afgevlakt. Maar ik ben liever een beetje afgevlakt en gelukkig dan ellendig. En ik kan nog steeds heel hard lachen of heel hard huilen. Verder ben ik sneller moe en kan ik het opeens bloedheet hebben. Ook heb ik sneller hartkloppingen en mijn verzadigingsgevoel is weg. Ik kan maar blijven dooreten. Het heeft er ook mee te maken hoe ik leef. Omdat ik me zo slecht heb gevoeld ben ik nu misschien iets teveel aan het genieten van het goede leven. Ik zou eigenlijk weer meer op gezonde voeding moeten letten en weer gaan sporten om me fitter te voelen. Ik gebruik het nu misschien twee jaar en na een jaar zou je kunnen afbouwen, maar dat durf ik echt nog niet. Uit angst dat ik straks weer als een bang vogeltje op de bank zit te hyperventileren. En zo wil ik me echt nooit meer voelen. Ik ben namelijk zo ontzettend blij dat ik weer terug ben. Weer wie ik ooit was, maar dan leuker.”

In je boek schrijf je dat je nu niet ineens ‘genezen’ bent. Dat je ook mindere dagen hebt, alleen dat je hoofd nu niet meer de verkeerde afslag neemt?
“Ik zal altijd een denker blijven, iemand die het leven soms best moeilijk vindt. En die zich dingen heel erg kan aantrekken. Alhoewel ik moet zeggen dat ook dat gelukkig steeds minder wordt.”

WIE IS…?
Leslie Keijzer (7 augustus 1990) is een Nederlandse mediapersoonlijkheid en auteur. Ze werd bekend door haar deelname aan de realityserie Echte Gooische Meisjes (2008 -2010). Daarna was ze nog te zien in diverse andere realityseries zoals de spin-off serie Echte Gooische Moeders. Ook runt ze een succesvol Instagramkanaal (@Leslie_Keijer). In 2024 verscheen haar autobiografische boek Mama Huilt Harder waarin ze vertelt over haar angst- en paniekaanvallen en postnatale depressies. Het boek is intussen een bestseller en stond wekenlang op nummer 1. Inmiddels heeft Leslie ‘t Gooi verlaten en woont ze samen met Goof en hun twee zoontjes Moises (2019) en Manuel (2021) in Amstelveen.

Dit interview uit 2024 verscheen als eerst in ons magazine Vizier.