Twee zoons met een angst- en dwangstoornis

Onze jongste zoon: toen het ineens mis ging

Ruim vijftien jaar geleden veranderde het leven van onze jongste zoon plotseling. Hij was net afgestudeerd, woonde op zichzelf in Utrecht en had een goede baan. Alles leek goed te gaan — totdat we merkten dat er iets veranderde.

Hij stond steeds langer onder de douche, waste obsessief zijn handen en ging extreem om met hygiëne. Ook waste hij zijn kleding voortdurend en vond hij het moeilijk om voorwerpen te delen. Later begrepen we dat hij bang was geworden om anderen te besmetten met een ziekte.

De klachten namen zo erg toe dat hij uiteindelijk niet meer kon functioneren. In overleg hebben we besloten hem weer thuis te laten wonen.

Impact op het gezin

Toen hij weer thuis kwam wonen, veranderde ons hele leven. Veel draaide om hem. We hebben echt het gevoel gehad dat onze wereld twee jaar stil heeft gestaan. We waren vaak met hem bezig. Even boodschappen doen en dan snel weer naar huis om te kijken hoe het ging.

Soms zat hij dagenlang in een stoel. We zagen hem lijden en dat vonden we ontzettend moeilijk. Overdag stond ik als moeder er vaak alleen voor, omdat mijn man werkte. Dat maakte het extra lastig voor mij.

Een moeilijke zoektocht

Die periode was voor ons best zwaar. We hadden geen idee hoe we hem het beste konden helpen.

• Moesten we hem begrenzen? Of juist ruimte geven?
• Moesten we zeggen: “Je hebt nu lang genoeg gedoucht”?
• Of moesten we hem juist zijn gang laten gaan?

We zagen hem lijden, maar wisten niet wat we moesten doen.

In het begin kwam hij bij een GGZ-instelling waar hij zich niet op zijn plek voelde. Later kreeg hij een behandeling bij ‘TOP GGZ Altrecht Academisch Angstcentrum’ in Utrecht. Daar volgde hij groepstherapie en kregen wij als ouders ook begeleiding.

We leerden dat we niet mee moesten gaan in zijn dwang. In plaats daarvan leerden we vragen te stellen als: “Wat heb je nodig?” en hem stap voor stap te helpen zijn angsten onder ogen te komen. Dat ging niet zonder strijd. Hij heeft een sterke persoonlijkheid en dat zorgde soms voor conflicten in huis.

Herstel zonder medicatie

Uiteindelijk kreeg hij het advies om medicatie te gaan gebruiken, maar daar was hij lange tijd fel op tegen. Hij was bang voor eventuele bijwerkingen en dat hij erdoor zou veranderen.

In plaats daarvan ging hij zelf op zoek naar kennis. Hij las alles wat hij kon vinden over angst- en dwangstoornissen. Door een combinatie van groepstherapie en alles wat hij leerde, wist hij uiteindelijk zonder medicatie te herstellen.

Hij ging weer terug naar zijn eigen appartement en pakte zijn werk opnieuw op. Dat was voor ons een enorme opluchting, het was fijn om te zien dat het weer goed met hem ging.

De terugval tijdens Corona

Toen kwam de corona pandemie. Dat raakte precies zijn grootste angst: anderen besmetten. Een enorme trigger voor hem! Hij kreeg een zware terugval.

We hebben toen direct duidelijk gezegd dat het zo niet langer kon en dat hij wederom hulp moest gaan zoeken. Dat was een emotioneel moment. We waren ten einde raad. We hebben hem toen ook aangespoord om medicatie te overwegen, ondanks zijn angst daarvoor.

Omdat zijn broer, die inmiddels ook een angststoornis bleek te hebben, met succes medicatie was gaan gebruiken (zie verderop in dit artikel) zag hij zelf uiteindelijk ook in dat medicatie hem kon helpen. Vanaf het moment dat hij daarmee begon en met de persoonlijke begeleiding vanuit de organisatie BuurtzorgT, ging het snel beter. Zijn angsten en dwanggedachten namen af.

Nu merken we eigenlijk niets meer van zijn stoornis. Hij heeft een actief leven, een groot netwerk, sport veel en reist zelfs alleen.

We hadden nooit gedacht dat we dit zouden zeggen, maar wij zijn echt pro-medicatie geworden!

Onze oudste zoon: een andere vorm van angst

Een aantal jaren geleden merkten we dat het ook met onze oudste zoon niet goed ging. In eerste instantie dachten we dat hij overspannen was. Zijn dochtertje had in het ziekenhuis gelegen en daarnaast legde hij zichzelf veel werkdruk op. Thuis was de situatie zwaar, met een jong gezin en veel zorgen. Omdat we zagen dat hij rust nodig had is hij in overleg met zijn partner een paar weken bij ons komen wonen.

Zijn angst- en dwangstoornis uitte zich heel anders dan bij zijn broer. Bij hem speelde het zich vooral af in zijn hoofd. Hij maakte zich constant zorgen en was bang om fouten te maken op zijn werk. Die gedachten werden zo dwingend dat hij erdoor vastliep op zijn werk en privé.

Snelle hulp en herstel

Hij heeft toen vrij snel besloten om medicatie te gaan gebruiken. De medicatie sloeg goed aan en dat gaf hem rust in zijn hoofd.

Wij hebben zijn stoornis nooit zo intens ervaren als die van onze jongste zoon. Dat wil niet zeggen dat het voor hem niet intens was, maar voor ons was het niet zichtbaar. Het enige waar wij aan konden zien dat hij onrust ervaarde, was en is aan zijn ogen. Hij heeft periodes, dan zie je aan de stand van zijn ogen, dat hij onrust in zijn hoofd heeft.

ADF Stichting

Toen het wat beter met hem ging is hij begonnen als vrijwilliger bij de ADF Stichting en inmiddels werkt hij voor de stichting. Wij hebben altijd gezegd ‘volg je hart’ en we zijn dan ook ontzettend trots op hem dat hij de stap van een commerciële wereld naar de stichting heeft gemaakt. We vinden het heel mooi dat hij nu zijn voldoening vindt in zijn werk en zo open is over zijn kwetsbaarheid.

Onbegrip uit de omgeving

Voor mensen om ons heen was het vaak moeilijk te begrijpen wat er bij ons thuis speelde. We kregen wel reacties als: “Wat erg”, maar daar bleef het vaak bij. Destijds werd er ook niet zo openlijk over gesproken als nu in de tegenwoordige tijd dus het onderwerp van een angst- en dwangstoornis voelde een beetje als een taboe. We kenden verder ook niemand met een dergelijke kwetsbaarheid.

Qua sociaal leven hebben we best wel wat in moeten leveren in de tijd dat onze jongste terug in huis woonde. Vrienden zagen we zelden of nooit meer, het heeft sommige vriendschappen blijvend veranderd, veel mensen begrijpen het niet. Dit heeft voor ons nooit als een gemis gevoeld, want voor ons is het een vanzelfsprekendheid om je zoons terug in huis te nemen. We zouden het zo weer doen als het nodig is. Het zijn toch je kinderen en die wens je het allerbeste.

Erfelijkheid en gevoeligheid

We hebben ons vaak afgevraagd hoe het kan dat beide zoons een angst- en dwangstoornis hebben ontwikkeld. Allebei hadden ons inziens geen aanleiding, het komt verder bij ons in de familie ook niet voor.

Ze hebben allebei wel een bepaalde gevoeligheid, die gevoeligheid hebben ze wel geërfd. Ze zijn ontzettend verzorgend en dat herkennen we wel in onszelf, wij zijn ook altijd aan het zorgen geweest voor andere mensen.

Hecht gezin

Ondanks alles heeft deze periode ons als gezin ook dichter bij elkaar gebracht. We hebben veel gehad aan de begeleiding die we gekregen en aan alles wat we zelf hebben geleerd over angst- en dwangstoornissen. De band met onze zoons is sterk. Ze weten ons te vinden als er iets is.

Beiden praten makkelijk over hun stoornis, maar ze gaan er wel anders mee om. Ze hebben een goede band en ze doen regelmatig leuke dingen samen, maar praten samen weinig over hun stoornis en hoe ze ermee omgaan.

Toekomst

Onze zoons zijn inmiddels allebei ervaringsdeskundig en open over hun situatie. We zijn positief over hun toekomst, maar zien wel dat medicatie daar een belangrijke rol bij speelt. Je zou liever zien dat ze dat niet nodig hadden, maar tegelijkertijd zien we hoeveel verschil het maakt.

Wat overheerst, is vooral trots. We zijn ontzettend trots op hoe ze nu in het leven staan. We hebben er vertrouwen in, dat als er iets is, ze naar ons toe komen.

__________

Wil je ook je verhaal delen? Stuur dan een bericht naar redactie@adfstichting.nl. We komen graag met je in contact.