‘Je ziet iemand van wie je houdt mentaal lijden en kunt niets doen’
Dit is het ervaringsverhaal van David
Auteur: Viola Robbemondt
Publicatiejaar: 2025 (magazine Vizier 4-2025)
Nabij zijn zonder meegezogen te worden. Davids vrouw Christiane heeft paniekaanvallen en autisme. Hij vertelt hoe het is om naast iemand te staan die hiermee worstelt. Over machteloosheid, grenzen en kleine stappen vooruit – en over de kunst van hoop houden, juist op momenten dat de ander die even kwijt is.
Bijna 25 jaar geleden ontmoetten de Engelse David en de Duitse Christiane elkaar tijdens hun studie in de VS. “Na de studie kreeg ik een baan in Nederland,” vertelt David. “Christiane bleef achter om haar opleiding af te ronden. Acht maanden op afstand, dat was het moment waarop de paniekaanvallen bij Christiane begonnen. Het was een optelsom van lange dagen maken, prestatiedruk en mij moeten missen. De aanvallen bestonden uit plotseling moeten overgeven, tegelijkertijd diarree, niet eten, niet drinken, en niet slapen.”
Nadat Christiane zich bij David in Nederland voegde, ging het beter. Ze begon een taalcursus, vond vrienden en werk. “Jarenlang ging het dankzij medicatie goed, tot er door problemen met haar werk een burn-out volgde, inclusief paniekaanvallen,” zegt David. “Recent ontdekten we ook dat er een vorm van autisme meespeelt. Dat inzicht veranderde veel; de paniek kwam vaak door overprikkeling of onverwachte veranderingen. Situaties zoals een gepland etentje bij een restaurant dat onverwachts gesloten blijkt, lijken klein, maar zijn voor haar een trigger.”
“In het begin voelde ik me machteloos. Je ziet iemand van wie je houdt mentaal lijden, en je kunt het niet wegnemen. En als ze gefrustreerd of overprikkeld raakt en dan ontploft, is dat echt niet leuk. Met medicatie kan ze functioneren, maar die hebben ook bij werkingen waarmee we beiden moeten leven. Aan de ene kant is zij dezelfde persoon als op wie ik verliefd werd, maar aan de andere kant is haar gedrag nu wel heel anders. Daaraan moet ik wennen. Ook ik heb hulp gezocht bij een psycholoog, om met mijn eigen emoties om te gaan en grenzen te leren aangeven. Ik bleef werken en vond hulp bij de verzorging van onze boerderijdieren.”
Erover praten vond David moeilijk. “Ik hield het lang verborgen,” geeft hij toe. “Zelfs toen ik een werkprijs won: een reis voor twee die we door de paniekaanvallen niet konden maken. Nu ik opener ben, merk ik dat mensen meeleven, veel begrip hebben en dat er steun is.” Als Christiane een aanval heeft, neemt David bewust wat afstand. “Adviezen of troost werken averechts,” legt hij uit. “Ik kan haar slechts herinneren aan haar medicatie, zorgen dat ze kan rusten en haar naar de huisartsenpost brengen als ze uitgedroogd dreigt te raken. Ondertussen zorg ik goed voor mezelf: wandelen met de hond, fietsen, veel buiten zijn.
We zijn nog niet 100% succesvol, maar als ik het vergelijk met twee jaar geleden hebben we wel stappen gemaakt. Dat geeft hoop.”
__________
Wil je ook je verhaal delen? Stuur dan een bericht naar redactie@adfstichting.nl. We komen graag met je in contact.
Meer ervaringsverhalen lezen? Klik hier
