‘Er is licht aan het eind van de tunnel’
Ervaringsverhaal van Karel
Auteur: Ellemieke Hemmers
Publicatiejaar: 2025 (magazine Vizier 3-2025)
In 2002 begon Karel (achternaam bekend bij de redactie, red.) als politieagent op straat. Hij maakte verschillende geweldsincidenten mee en na een heupoperatie in 2016 waardoor hij letterlijk stil moest zitten, staan en liggen, staken PTSS-klachten de kop op. Jarenlange therapie volgde. Inmiddels heeft hij zijn politiewerk achter zich gelaten en een nieuw dagelijks ritme gevonden.
Hoe beïnvloedde PTSS jouw leven?
“De werkdruk was hoog. Vaak zat ik nog in de adrenaline van het vorige heftige incident en moest ik direct door naar de volgende oproep. Omdat ik een groot verantwoordelijkheidsgevoel heb, ging ik maar door. Na verloop van tijd merkte ik dat herstel na een nachtdienst steeds langer duurde. Ik sliep slecht, sportte veel en werd prikkelbaar, impulsief en bot tegen anderen. Ook zocht ik grenzen op. Achter het stuur voelde ik me net een autocoureur en had het idee dat de weg van mij was. Het werk stond op nummer één en ik overschreeuwde mezelf om maar niet te hoeven voelen wat al dat geweld en heftige incidenten eigenlijk met mij deden. Toen ik uitviel vanwege die heupoperatie merkte ik dat ik mentaal vastliep. Ik kon boos worden om niks en kwam mij n bed niet meer uit. Mijn lichaam was op. Na de diagnose PTSS kon ik er niet meer omheen; ik moest hulp gaan zoeken.”
Wat leerde je tijdens de therapie?
“Eerst kreeg ik EMDR van een traumatherapeute, maar al gauw bleek dat ik meer nodig had. Ik werd doorverwezen naar ARQ Centrum’45 en daar werd ik twee jaar behandeld. Eerst kwam er een enorme weerstand. Het lag aan alles en iedereen, behalve aan mezelf. In de loop van de tijd kreeg ik meer vertrouwen in het proces, de hulpverleners en vooral ook in mezelf. Stap voor stap kwam ik erachter dat onder de boosheid opgekropt verdriet zat. Als je er middenin zit is het allemaal verschrikkelijk, nu kan ik zeggen dat het hebben van PTSS niet alleen maar negatief voor mij was. Het leerde me dingen die ik anders nooit zou hebben ervaren. Zo heb ik nu minder strijd met mezelf, kan ik beter voelen en durf ik kwetsbaar te zijn.”
Wat hielp jou nog meer?
“PTSS heb je niet alleen. Je partner, vrienden, familie en gezin hebben er allemaal mee te maken. Mijn vrouw is mijn steun en toeverlaat en zij gaf me tijdens dit proces zo nodig ook een schop onder de kont. Ik ben haar en alle andere mensen die mij gesteund hebben enorm dankbaar. Ook mijn kat Coach betekent veel voor mij. Hij kreeg een buddy training en voelt haarfijn aan wanneer ik spanning opbouw – en komt dan bij me om te knuffelen. Verder vind ik het heerlijk om te mountainbiken. Af en toe doe ik vrij willigerswerk voor het BNMO (Bond Nederlandse Militairen en Oorlogslachtoffers) en ga ik graag naar ons appartement in Oostenrijk. Coach gaat dan uiteraard mee!”
Wat wil je meegeven aan mensen die nu last hebben van PTSS?
“Het klinkt cliché, maar: er is licht aan het einde van de tunnel! Nu denk je misschien: ‘Hij kan dat mooi zeggen.’ Maar ik weet hoe het is. Je moet door een hel en aan de andere kant is het écht beter. Je doet jezelf tekort als je het proces niet aangaat.”
