Vliegen is geen fietsen

Een beetje onwennig ga ik op mijn fiets zitten. Drie weken heb ik hem niet aangeraakt, stond hij werkeloos in schuur, maar nu het nieuwe jaar begonnen is, vind ik dat het weer moet. Ik vind dat ik het moet durven.

Ik knijp de remmen in, ga voorzichtig achterover liggen en zet mijn linkervoet op de trapper. Als ik me ervan verzekerd heb dat er geen ander verkeer aankomt, duw ik de trapper van me af, laat de remmen los en probeer ik de fiets recht te houden. Tegelijkertijd moet ik mijn rechtervoet op de trapper zien te krijgen, misschien wel de lastigste klus.

Het gaat allemaal verrassend soepel en ook de eerste bocht neem ik moeiteloos. Dat was wel anders toen ik drie maanden geleden deze fiets kocht. Na mijn hernia bleek fietsen op een gewone fiets te belastend voor mijn rug en besloot ik een ligfiets te kopen. Toen ik hem mocht uitproberen van de verkoper voelde ik me weer het kleine jongetje van zes.

Mijn vader besloot dat ik wel kon fietsen zonder steunwieltjes. Hij haalde ze eraf en zette me op de fiets. Ik sputterde tegen. Ik voelde me vreselijk onzeker zonder die wieltjes, maar hij stelde me gerust. Hij zou naast me blijven lopen en me vasthouden. Hij zou niet loslaten. Maar halverwege het gazon liet hij ineens los. Dat niet alleen, hij gaf me nog een duw ook. Wanhopig keek ik om. Mijn vader riep dat ik moest fietsen. Fietsen en sturen. Maar ik fietste niet meer en ik stuurde ook niet. Het bloemperk vol oranje afrikaantjes aan het eind van het gazon kwam razendsnel dichterbij. Mijn vader spendeerde hele zaterdagen aan zijn bloemperk, hij was er trots op en kon woedend worden als ik met mijn broer aan het voetballen was en er een bal in belandde. Dat bloemperk kwam in een noodgang op mij af en ik wist niet wat ik moest doen. Ik stuiterde dwars door de afrikaantjes en kwam tegen de perenboom tot stilstand.

De verkoper liet me alleen, en na een paar keer proberen kon ik de eerste meters maken. Maar ook niet meer dan dat. Ik kon mijn balans niet goed houden, was bang om te vallen, kneep in de remmen en probeerde overeind te blijven door snel mijn voet aan de grond te zetten. Te laat. Ik lag al. Beschaamd stond ik op en liep een paar meter terug met de fiets. Na nog een paar keer oefenen, durfde ik het aan om de openbare weg op te gaan. Eerst rechte stukjes, daarna ook een bocht. Het voelde in alles als opnieuw leren fietsen. Opnieuw je balans leren vinden en vertrouwen krijgen in een goede afloop.

Drie maanden later fiets ik zonder problemen weg op de ligfiets, ook na een pauze van drie weken. Vaardigheden verleer je niet snel, ook al ben ik daar wel bang voor.

Afgelopen weekend boekte ik een vlucht naar Malta. Een weekje zon aan het einde van de winter. Het lijkt me heerlijk, maar ik moet wel weer vliegen. Honderden keren heb ik al in een vliegtuig gezeten, maar sinds ik drie jaar geleden vliegangst kreeg, moet ik voor elke vlucht mijn angst overwinnen. Elke vlucht voelt als opnieuw leren fietsen. Was vliegen maar als fietsen.

Zoeken
X