The American way

Ik begin de Amerikanen een beetje te waarderen. Die wat opschepperige mensen waarbij altijd alles ‘great’ is, die geen verlegenheid kennen om iemand aan te spreken en zich niet schamen voor wat ze ergens van vinden. Zelfs mislukkingen zijn hier niet erg, als je het maar geprobeerd hebt en als je daarna maar weer verder gaat. Het gaat er niet om dat je niet valt, het gaat erom hoe je opstaat nadat je gevallen bent. Deze les van Confucius hebben Amerikanen omarmd. Oké, je kunt ze wat oppervlakkig noemen en ze overdrijven vaak. Ze zijn zo anders dan ik zelf ben (bescheiden, beetje verlegen, vol schaamte en het Nederlandse ‘doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’ is er bij mij goed ingeramd), maar ik zie inmiddels wel de voordelen van het Amerikaanse gedrag.

Bijna vier maanden geleden liep ik in Portland, Oregon bij een grote boekhandel naar binnen, op zoek naar een overzichtskaart van de VS. Ik ben altijd een beetje overdonderd in een boekhandel, het voelt alsof ik een kerk inloop, alsof ik op gewijde grond kom. Al die kennis en ervaring, al die wijsheid opgeslagen in metershoge schappen met boeken. Verdwaasd liep ik langs de rekken toen ik voelde dat ik mijn pas even moest inhouden. Ik keek naar rechts en stond oog in oog met een klein, zachtgroen boekje. Een brein met een donderwolk op de cover en daarboven in hoofdletters ‘anxiety’.

Bijna vier maanden zat dit boekje in mijn tas, keek ik er niet naar om, maar nu mijn terugreis naar Nederland naderbij komt (vliegangst!), dacht ik gisteren dat ik misschien nog wat kon leren, dat het boekje me misschien nog kon helpen. Het is een typisch Amerikaans boekje (‘Dr. Faith’s five minute therapy’) en hoewel ik het persoonlijk niet nodig vind dat er op elke bladzijde minimaal één keer fuck of fucking staat, vond ik het een verademing om te lezen. Om in heldere, simpele, ‘down to earth’ bewoordingen uitleg te krijgen over wat er gebeurt tijdens een paniekaanval en wat je eraan kunt doen. Het begint meteen goed met de beantwoording van: ‘What is anxiety?’

‘I looked up the Latin root of the word “anxious”. It is anxius, which comes from the word angere. Which means “to choke”. Fucking word gets that right.’

In deze stijl gaat het boekje verder. Het leest als een trein, maar toch koste het me zeker een uur om het uit te lezen. Zie je wel, denk ik dan, die Amerikanen verkopen allemaal leugens. ‘Five minute therapy,’ daar klopt niks van. Maar wat boeit dat? Geen Amerikaan die daarom maalt. Ik zou dus ook denken dat Amerikanen, door hun mentaliteit, minder psychische problemen hebben, maar dat klopt dan weer niet met mijn beeld dat elke Amerikaan regelmatig naar een psycholoog gaat. En in het boekje staat dat in Amerika 40 miljoen mensen (ruim 18 procent van de bevolking) last hebben van angststoornissen. Dat scheelt niet veel met de 20 procent in Nederland.

Maar het lijkt er wel op dat ze er minder last van hebben. Ik heb er geen studie naar gedaan en dat ga ik ook niet doen, maar het is mijn vaste overtuiging dat de openheid van Amerikanen ze helpt. Ik geloof ook dat je met een simpel boekje het verschil kunt maken. Maak het laagdrempelig! Niet moeilijk doen, maar houd het simpel. Ook bij zoiets complex als een angststoornis, juist bij zoiets complex!

We hoeven van mij Amerika niet in alles te volgen (liever niet zelfs), maar het ogenschijnlijke gemak waarmee mensen naar de psycholoog gaan en waarmee ze hun beslommeringen met anderen delen, dat mogen we wel overnemen. Van mij mag iedereen regelmatig een bezoekje brengen aan de psycholoog. Sterker nog, ik denk dat Nederland gezonder wordt, als iedereen elk jaar verplicht een gesprek heeft met een psycholoog. Misschien is dat een stap te ver, is Nederland daar nog niet aan toe, maar we kunnen in Nederland zeker nog wat leren van de Amerikaanse mentaliteit.

Zoeken
X