“Vraag wat meer en vertel wat meer, dan komen we samen al een heel eind’’

Zoraya (23) heeft last van agorafobie, ook wel bekend als pleinvrees. Op een goede dag voelt ze zich stabiel en kan ze op stap, maar op een slechte dag is het huilen, tranen wegslikken en blijft ze liever thuis. Ondanks dat ze haar eigen veilige omgeving heeft gecreëerd, wil ze meer openheid geven over haar angsten.

‘‘Toen ik naar de middelbare school ging, kreeg ik te maken met pleinvrees. Als de bel gaat, rent iedereen door elkaar heen naar het klaslokaal. Daar werd ik heel gestresst van. Ik ben altijd heel klein geweest, dus ik linkte de paniek die opspeelde niet meteen aan een angststoornis. Ik werd gepest op school en voelde me daardoor nog kleiner. Ik verzon excuses om drukke plekken te vermijden en ondertussen kwam ik steeds dieper in de angststoornis terecht.

‘‘Alleen als het echt moest, kwam ik met lood in mijn schoenen op drukke plekken. Ik werd dan overvallen door paniek, begon heel veel te zweten en mijn spieren verkrampten volledig. Ik had geen overzicht op de situatie en daar reageerde mijn lichaam op. Aan het einde van de dag deed alles zeer. Toen ik in een andere plaats ging studeren, moest ik iedere dag veertig minuten in de bus. Dat was een drama voor mij, maar ik was gemotiveerd mijn diploma te halen. De leraren wisten van mijn paniekaanvallen af, maar het was enorm vermoeiend hier dagelijks door heen te moeten gaan.’’

‘‘Na mijn studie ging ik vrij snel samenwonen met mijn vriend in een rustig dorpje. Ik ben altijd vastberaden geweest mijn eigen boontjes te doppen, dus ik ging vol goede moed aan het werk. Helaas kwam ik na een tijdje toch in de ziektewet, omdat het me te veel energie kostte om te dealen met mijn angsten. Mijn vriend zorgt ervoor dat ik buiten kom, al wil ik me soms het liefst verstoppen. Op goede dagen lukt het me boodschappen te halen in het dorp, maar op slechte dagen geef ik me toe aan mijn angsten en moet ik thuisblijven.’’

‘’Niemand ziet van buitenaf dat ik ergens last van heb en dat zorgt vaak voor onbegrip. Het is belangrijk om buitenstaanders erop te wijzen dat het niet vanzelfsprekend is dat het altijd maar goed gaat. De oordelen vliegen me soms om de oren en dat is gewoon niet nodig. Vraag wat meer en vertel wat meer, dan komen we samen al een heel eind. Samen moeten we toewerken naar een toekomst waarin angst bespreekbaar mag zijn.’’

 

Zoeken
X