Jan: ‘‘Het ging beter met me vanaf het moment dat ik erover ging praten’’

Jan (72) is een bezige bij. Hij doet veel vrijwilligerswerk bij verschillende verenigingen en instellingen. Sinds zijn jonge jeugd kreeg hij te maken met agorafobie en een onbestemde angst voor gevaar, maar dat werd pas rond zijn 45e levensjaar gediagnosticeerd. Juist omdat er lange tijd niet over werd gesproken, vertelt hij nu zijn verhaal om anderen te inspireren.

‘‘Lang had ik geen flauw idee wat mij mankeerde. Ik ging bevend van angst de deur uit en verliet het huis alleen als het echt moest. Ik had er al sinds mijn jeugd last van. Als klein jochie liep ik soms kilometers om, omdat ik een veilige weg wilde zoeken. Er was altijd een onbestemde angst voor gevaar. Dat heeft zich nog vaak herhaald. Door een omweg te nemen ging ik ervan uit dat ik geen gevaren zou tegenkomen, terwijl ik tegelijkertijd niet eens precies wist waar ik nu zo bang voor was. Als kind heb je er geen idee van, maar als je ouder wordt kom je er langzaam achter dat het wel degelijk een probleem is. In mijn tijd werd daar niet over gepraat en was er maar weinig over bekend, dus ik dacht niet meteen aan een angststoornis.’’

‘‘Het kostte mij met enorm veel energie om naar buiten te gaan. Ik zei steeds vaker afspraken op het laatste moment af. Ik ging er aan onderdoor en er kwam een moment dat ik er niet meer onderuit kwam. Op advies ging ik tien maanden vrijwillig in behandeling bij een kliniek. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik weer normaal kan leven. Ik heb ermee leren omgaan, maar het gebeurt nog steeds wel eens dat ik een stap terug moet doen. Het blijft een onderdeel van je leven, of je dat nu wil of niet. Het is belangrijk om te onthouden dat angstgevoelens een piek hebben, maar dat deze niet blijft bestaan. Die piek gaat vanzelf weer naar beneden. Er tegen vechten helpt niet, acceptatie wel.’’

‘’Af en toe wordt ik nog wel eens overvallen door die onbestemde angst voor gevaar. Dan durf ik niet meer uit huis te gaan of juist terug naar huis te gaan, maar ik kan er steeds beter mee om gaan. Door de steun van mijn vrouw en kinderen ben ik enorm ver gekomen. We hebben harde afspraken gemaakt over hoe zij reageren als ik weer een keer in mijn angsten schiet. Zij zijn er voor mij en houden mij goed in de gaten. Als het lukt ga ik dit jaar weer voor het eerst met mijn vrouw op vakantie sinds 25 jaar. Dat is een echte overwinning.’’

‘‘Als mensen er dingen over vragen, vind ik het fijn om erover te praten. Dan hoop ik anderen ermee te kunnen helpen. Agorafobie blijft iets vreemds, maar ik ben lang niet de enige die er last van heeft. Als ik nu terugkijk, kan ik zeggen dat het beter met me ging vanaf het moment dat ik erover ging praten. Ik kan weer de dingen doen die ik leuk vind en daar ben ik heel erg blij mee.’’

 

Zoeken
X