‘Het was een verademing om niet meer te hoeven vluchten’

Frouke (38) kreeg in haar jeugd te maken met seksueel misbruik en een verstikkende thuissituatie. Door haar jeugdtrauma ontwikkelde ze al op jonge leeftijd een eetstoornis en een posttraumatische stressstoornis, waarbij angst jarenlang haar leven beheerste. Ze zocht veelvuldig hulp, maar schaamde zich zo dat ze haar strijd altijd verborgen hield voor de buitenwereld. Na jarenlang zwijgend te hebben gevochten, doorbrak ze eindelijk de stilte en dat leverde haar een hoop op.  

‘Ik presenteerde mezelf altijd als iemand die alles goed voor elkaar had. Ik straalde zelfverzekerdheid uit en had overal een mening over. Maar er was ook een hele andere kant in mij, waarvan niemand weet had. Ik was somber, voelde me alleen en was bang voor heel veel dingen. Door me extreem te focussen op wat ik at, hield ik controle over mijn gevoelens. De chaos, de boosheid op mezelf en de onophoudelijke angst: alles was dan weg. De eetstoornis leek een gouden oplossing.’  

‘Toch nam de angst het met de jaren steeds verder over. Ik had herbelevingen, paniekaanvallen. Ik was bang geworden voor het leven en ik ging steeds meer dingen vermijden. Tegelijkertijd was ik heel hard voor mezelf. Ik vond mezelf maar een aansteller en praatte mezelf naar beneden. Altijd zette ik een masker op naar de buitenwereld. Hierdoor voelde ik me alleen maar nog eenzamer. Voortdurend heerste de angst dat ik door de mand zou vallen en dat mensen zouden ontdekken dat ik eigenlijk een zwakkeling was die niet eens voor zichzelf kon zorgen.’  

‘Toen ik voor de tweede keer moeder werd, belandde ik opnieuw in een depressie. Ik besefte dat ik de neerwaartse spiraal moest doorbreken, omdat mijn kinderen anders binnen de kortste keren geen moeder meer zouden hebben. Altijd had ik gedacht dat ik mijn jeugdtrauma wel verwerkt had, maar dat was niet zo. Ik heb door de jaren heen veel therapie gehad voor mijn eetstoornis en somberheid, maar dat trauma heb ik er altijd grotendeels buiten gelaten. Nu ging die deur naar traumatherapie eindelijk open. Daar leerde ik voelen en niet meer continu alles te verdoezelen met mijn eetstoornis of de boosheid naar mezelf. Dat was een verademing.’  

‘Ik heb geen herbelevingen of paniekaanvallen meer. Ik heb meer grip gekregen op de chaos in mijn hoofd. Door mijn verhaal te delen, hoop ik mensen aan te sporen om ook de stilte te doorbreken. Het is fijn om het gevoel te hebben dat je er niet meer alleen voor staat. De eenzaamheid en het gevangen zitten in mijn hoofd zijn nu voorbij. Door te praten en het aan te durven mensen toe te laten, heb ik me kunnen laten helpen. Het heeft mijn leven veranderd en dat gun ik iedereen.’    

Zoeken
X