Koudwatervrees

 

Met een ongemakkelijk gevoel zit ik op de fiets. Als ik er maar eenmaal ben, dan zal blijken dat het
allemaal wel meevalt. Rationeel weet ik dat, de afgelopen keren viel het uiteindelijk ook mee, ging
alles goed en was er niets vervelends voorgevallen, maar deze ervaringen halen mijn nare
onderbuikgevoel niet weg. Het is dat Jeannette ook komt, anders zou ik niet gaan.

Deze keer is het niet anders. Het is rustig in het zwembad en ik glijd door het water, focus op mijn
ademhaling en het afmaken van mijn slag. Een baantje borstcrawl heen en schoolslag terug. Een uur
lang. Goed voor mijn rug en dat is wel zo belangrijk sinds mijn hernia. Tijdens de borstcrawl probeer
ik zo recht mogelijk in het water te liggen en zo min mogelijk omhoog te komen. Hoofd niet optillen,
maar opzij draaien en snel inademen met één oog nog in het water. Dan terugdraaien, langzaam
uitademen met mijn blik op de bodem van het zwembad gericht terwijl ik lange slagen maak en
probeer om mijn hand bij mijn dijbeen nog met kracht door te halen.

Ik vergeet alles om me heen en richt al mijn aandacht op mijn bewegingen. Ik voel me alleen. Er is
enkel het water en ik. Ik glijd, zweef, vlieg. Hoofd opzij, snel inademen, terugdraaien, lange slagen
maken. Hoofd opzij, inademen. Maar dan krijg ik in plaats van lucht een golf water binnen. Proestend
bereik ik de rand en knijp mijn ogen dicht, dan weet ik tenminste niet of het met open ogen ook
zwart voor mijn ogen zou worden.

Een hand op mijn hoofd duwt me onder water. Ik spartel, maar de hand is onverbiddelijk. Ik houd
mijn adem in, probeer de hand weg te duwen, maar hij is te sterk en ik kan er niks tegen beginnen.
Mijn hoofd bonkt en mijn longen barsten bijna als plotseling de greep verslapt en ik nipt boven water
kom. Mijn longen zuigen zich vol, maar terwijl mijn longen zich uit alle macht vullen, duwt de hand
me weer onder water. De tweede keer is altijd erger, de derde keer nog erger. Maar dan houdt het
meestal op. Als ik proestend aan de rand van zwembad hang verdwijnen mijn klasgenootjes.

‘Gaat het?’ vraagt Jeannette.
‘Ja hoor, ik kreeg alleen wat water binnen, ga maar voor.’
Zwemles op de lagere school. Ik had er een hekel aan en ineens begrijp ik weer waarom. Waar was
de badmeester in die tijd?

Een week later zit ik weer op de fiets met een naar onderbuikgevoel. Maar nu weet ik waar het
gevoel vandaan komt. En hoewel ik weet dat er geen klasgenootjes in het zwembad komen,
verdwijnt het vervelende gevoel niet.
Nelson Mandela zei eens: ‘Dapper is niet degene die geen angst voelt, maar degene die zijn angst
weet te overwinnen.’
Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht. Wat goed is voor mijn rug, is goed voor mij. Even later lig
ik in het water. Hoofd opzij, snel inademen, terugdraaien, lange slagen maken. Ik glijd, zweef, vlieg.

Zoeken
X