Boos

Ik ben boos. Sinds een paar dagen heb ik nergens meer plezier in. Ik kan niet genieten van de wandelingen die ik maak, het eten smaakt me niet en ik heb geen zin in lezen. Ik maak geen foto’s en in mijn dagboek schrijf ik ook al niet meer. Het lijkt allemaal zo zinloos. Waarom doe ik dit? Hoeveel weken houd ik dit nog vol?

Het begon zo leuk. Samen met Jeannette ging ik de Trans America Bicycle Trail fietsen; zevenduizend kilometer dwars door de Verenigde Staten. Ondanks mijn vliegangst vloog ik naar Portland aan de westkust van Amerika en toen begon het avontuur. Maar net toen de kop eraf was, we hadden er bijna tweeduizend kilometer op zitten, gooide een onverwachte hernia roet in het eten: ik kon niet meer fietsen. Praktisch gezien hadden we ons plan snel omgegooid: Jeannette bleef fietsen, we kochten een auto en daarmee ging ik Jeannette achterna.

In het begin had ik mijn handen vol aan mijn nieuwe rol als chauffeur van de volgauto. Door mijn net opgelopen hernia was ik ’s ochtends eerst een paar uur bezig met wandelen en het doen van oefeningen voordat ik in staat was om in de auto te stappen. Stukje rijden, wandelen, stukje rijden en onderweg Jeannette opwachten met een stoeltje en koude drank. Als we op onze plek van bestemming aankwamen was ik minstens zo moe als Jeannette, die het hele stuk had gefietst, en lagen we samen uitgeteld op ons hotelbed.

Inmiddels nemen mijn herniaklachten langzaam af. Aan fietsen moet ik nog niet denken en ik ben nog lang niet pijnvrij, maar ik kan weer zelf mijn sokken aantrekken en ook zittend eten in een restaurant lukt weer (gelukkig is de bediening altijd erg snel). De wandelingen die maak beschouw ik steeds minder als therapie en dus verwacht ik er ook meer van. Daaraan schort het. Kansas is niet het wandelparadijs op aarde. Wegen in Kansas zijn liniaalstrepen door het landschap. De wegenkaart ziet er uit als één groot raster. Perfect haaks op elkaar staande wegen die minstens veertig kilometer, tot aan de volgende plaats, in een strakke lijn rechtdoor lopen. Wandelpaden zijn er niet, als ik geluk heb wel een onverharde ‘country road’.

Deze ochtend in Chanute wandel ik over wandelpaden langs het Santa Fe meer. Dat lijkt luxe, maar toch is het behelpen. Op een stukje groen van vijfhonderd bij achthonderd meter combineer ik kriskras alle paden zodat ik krap vier kilometer kan wandelen.

Toch is het gebrek aan wandelpaden niet het ergste. Wat is er gebeurd? Nog niet zo heel lang geleden was ik een energieke, gezonde jongeman die marathons liep en de wereld over vloog. Een chronische achillespeesblessure, vliegangst en een hernia hebben die jongeman veranderd in oude man met gebreken. Ik dacht dat ik daar nog niet aan toe was en ik realiseer me dat die jongeman niet meer terugkomt. Daarom ben ik boos. Boos op de situatie, boos op het feit dat het onzinnig is om hier boos over te zijn. Boos op mezelf omdat ik boos ben. Dat ik niet moet zeuren en blij moet zijn dat het maar een hernia is en geen ongeneeslijke ziekte.

Ik moet het accepteren, maar ik wil het nog niet accepteren. Ik ben boos omdat ik ouder word en de eerste tekenen van verval zich onontkoombaar aan me opdringen. Mag ik?

Maar wat heb ik eraan? Ik ga, misschien tegen beter weten in, weer op zoek naar die energieke jongeman. Ik geef de hoop niet op en ik ben ervan overtuigd dat ik hem ook wel weer vind.

Zoeken
X