Bonnie, angststoornis:

Zoals jullie inmiddels weten, heb ik een angststoornis. Ik schrijf er maandelijks over en probeer jullie zo een kijkje in mijn leven te geven.
Mijn hele leven ben ik een angstig kind geweest. Zo durfde ik niet in liften of de deur van het toilet op slot te doen. Dat hinderde me verder niet, omdat ik nooit op plekken kwam waar een lift was. Als ik op een vreemde plek naar de wc ging, ging mijn moeder mee om voor de deur te staan. Verder had ik nergens last van. Had ik al eens verteld dat ik parachute heb gesprongen op mijn achttiende?

Waar ik wel last van had toen ik naar de mavo ging, was dwang.
Het precieze jaar weet ik niet meer. Ik denk dat ik in de tweede of derde klas zat. Ineens was het er: ik moest alles vier keer doen. Het was in het begin heel simpel: het lampenknopje vier keer aanraken. Als ik iets drie keer had gedaan, deed ik het nog een keer zodat het op vier uit kwam. Dit werd steeds erger. Op een avond moest ik vier keer op vier verschillende manieren naar het slaapkamerraam van mijn ouders lopen om het vier keer aan te tikken. Dat was zestien keer in totaal op en neer lopen. Ik was moe en wilde slapen maar dat ging niet tot dat ik al die keren op en neer was gelopen. Want als ik dat niet deed… dan zou er iets ergs met mij gebeuren. Misschien werd ik de volgende dag niet wakker. Of kreeg ik iets anders engs.

Mijn ouders sliepen die avond uiteraard nog niet. Toen ik klaar was, ben ik huilend naar beneden gelopen waar pap en mam nog televisie zaten te kijken. Ik heb ze alles verteld en wat was ik opgelucht daarna. Eindelijk kon ik gaan slapen.
De volgende dag ben ik naar de vertrouwensarts van school gegaan om met haar te praten over mijn dwang. Langzaamaan ging het beter en werd de dwang minder. Het ging niet weg maar het werd handelbaar.
Een tijd lang heb ik de dwang gehad dat ik een touw had vastzitten aan mijn lijf en dat ik daarom nergens omheen kon lopen. Het touwtje mocht niet in de knoop komen of vast komen te zitten. Ik draaide daarom wel eens om mijn as om het touwtje los te draaien. Of als ik aan een kant langs een paal was gelopen, dan moest ik ook aan die kant van de paal teruglopen want anders raakte het touw vast. Nu ik het opschrijf moet ik er stiekem een beetje om lachen want het klinkt best grappig.

Sinds mijn mavo tijd heb ik af en toe nog weleens last van dwanghandelingen. Dan moet ik het knopje van de lamp nog een keer aanraken. De gedachte dat er iets ergs gebeurt als ik het niet doe, heb ik niet meer. Daar is lang geleden al een algemeen angstgevoel voor in de plaats gekomen.

Met het getal vier heb ik niets meer. Het is nu drie geworden, dat scheelt toch ook alweer één handeling. Eén handeling. Een handeling…

Zoeken
X